Tien Jaar in Nederland

Mensen verdringen zich om al die jurken van Maxima te bewonderen, lees ik in mijn krant (ED 9 mei) Maxima zegt : “ze zijn van iedereen”. Heel mooi allemaal.

Yongur ( fictieve naam) is ook tien jaar in Nederland. Hij kwam ook uit een werelddeel; Als vluchteling; Voor de etalage van zijn leven zullen mensen zich niet verdringen. Wat zouden zij dan te zien krijgen? Een zieke man van 33 jaar uit Afrika, opgejaagd, wanhopig, geillegaliseerd. Hij krijgt  langzaamaan een uiterlijk, dat lijkt op iets spookachtigs.

Acht keer is hij naar de ambassade van zijn land geweest Om de nodige papieren voor zijn terugkeer te vragen. Steeds tevergeefs. Vervolgens hierover een brief naar de regering van zijn land. Tevergeefs. Een brief naar minister Leers, tevergeefs. Kan Yongur dan geen verblijfsvergunning in Nederland krijgen? Neen, want Yongur kan niet bewijzen, dat “zijn land hem geen papieren  kan geven”. Weer een brief naar de Minister. Nog geen antwoord. Yongur is ondertussen de wanhoop nabij.

Maxima zegt: “ze zijn van iedereen”. Van wie is de situatie van Yongur? Ook van iedereen?

Agnes Koekkoek

Gepubliceerd in het Eindhovens Dagblad 10 mei 2011

Lees hier meer verhalen van de vluchtelingen

In de rubriek opinie worden meningen en visies verkondigd van betrokkenen bij vluchtelingen, die niet per se de mening van de stichting Vluchtelingen in de Knel verkondigen.

Dit bericht is geplaatst in Actueel, Opinie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *