Nieuwsbrief juli 2011

Onze nieuwe nieuwsbrief is uit. lees hem hier:STRENG MAAR RECHTVAARDIG ?

De schokkende gebeurtenissen in Baflo en de zelfverbranding op de Dam in Amsterdam, staan inmiddels in ons geheugen gegrift. De hopeloosheid die sprak uit de zelfverbranding is helaas een maar al te bekend gevoel dat we van de mensen die we proberen verder te helpen, herkennen: geen enkel ander middel meer hebben om gehoord en gerespecteerd te worden. Gelukkig is er (nog) niemand geweest die dezelfde acties heeft ondernomen. De uitzichtloosheid is echter zeker niet minder. Het zijn de effecten die in nette woorden “ontmoedigingsbeleid” en “streng, maar rechtvaardig” genoemd worden. Wanneer je uitgesloten en uitgestoten bent, is rechtvaardigheid ver te zoeken. Wat is er rechtvaardig aan dat iemand zich zo uitzichtloos voelt, dat hij of zij zelfmoord pleegt. Helaas moeten wij dat soms ook betreuren.

Veel mensen worden zo in dezelfde hoek gedreven. Ook diegenen die al volledig geïntegreerd zijn; mensen met een baan of opleiding van wie hun verblijfsvergunning wordt ingetrokken, zoals Doreree (zie pagina 2). Mensen die op straat gezet worden. Soms na maanden gevangen gezet te zijn, zonder iets misdaan te hebben en geen kant opkunnen, en straks nog een verdere uitsluiting door iedereen maar als crimineel te bestempelen. Dit “ontmoedigingsbeleid” leidt tot verdere uitsluiting. Het moge duidelijk zijn dat dit tot verdere hopeloosheid zal leiden met alle gevolgen van dien voor de mensen zelf, maar ook voor onze maatschappij. De zelfverbranding en Baflo zijn slechts twee voorbeelden die in de media komen. De mensen die zelfmoord plegen of wegkwijnen op een achterkamertje, zien of horen we niet, maar zijn er wel degelijk.

Toch kan het ook anders. Mensen als mens behandelen betekent samen zoeken naar realistische mogelijkheden, ook al zijn die moeilijk te accepteren. Dit maakt dat de meesten weer kracht vinden om door te gaan en tot een oplossing te komen, waar dan ook. De menselijke waardigheid respecteren van vluchtelingen, ook al zijn ze afgewezen, is een noodzakelijke voorwaarde voor het vinden van die oplossing.

Willem-Jan van Wijk

HET VERHAAL VAN DORERE

De eerste keer dat ik Dorere ontmoette,  was bij een bijeenkomst voor Burundese vluchtelingen in Nederland die hij had georganiseerd. Deze mensen wilden een beter inzicht krijgen in de Nederlandse procedures voor vreemdelingen. Eigenlijk ging de hele avond over het intrekken van verblijfsvergunningen, waar de meeste aanwezigen mee geconfronteerd werden. Eigenlijk valt zoiets niet uit te leggen. Deze mensen zijn vaak volledig geïntegreerd. Vooral de onmacht om zelf iets te kunnen doen en alleen maar formeel behandeld te worden door de overheid, stak mensen in het hart. “Maar ik ben toch ook een mens. Ik heb toch het recht om te mogen leven!”,  was een veel gehoorde klacht. “Wij zijn toch geen dossier?”

Dat is nu precies hoe vluchtelingen wél behandeld worden in Nederland: niet alleen de mensen die al lang hier zijn, maar ook degenen die hier net aankomen. Mensen vluchten uit angst om vervolgd te worden; angst om gedood te worden. En als ze eenmaal in Nederland zijn, dan worden ze met wantrouwen en soms zelfs vijandig benaderd; “het zal toch wel niet zo zijn als je zegt”, is de teneur. De meeste mensen worden zo afgewezen, komen op straat terecht of worden zelfs gevangen gezet. Eenmaal illegaal gemaakt, verliest iemand alle rechten en langzaam aan ook zijn mens-zijn. Binnenkort zijn ze zelfs strafbaar en worden ze actief vervolgd, enkel en alleen omdat ze bestaan.  En dan te weten dat juist Nederland mede aan de basis stond van het internationale Vluchtelingenverdrag, waarin is vastgesteld dat vluchtelingen beschermd moeten worden tegen vervolging.

Willem-Jan van Wijk

DAG VAN DE VLUCHTELING EINDHOVEN op 18 JUNI 2011

In de Catharina kerk is het, in tegenstelling tot buiten, windstil. Om 11.30 uur heeft de opening plaats van de expositie “onschuldig gevangen” van Josje van de Molengraft. Er zijn ruim 40 belangstellenden, waaronder mensen van de Eindhovense politieke partijen.

“De personen van wie u hier portretten en uitvergrote ogen ziet, hebben allemaal onschuldig in de gevangenis gezeten. Geen van hen heeft een misdaad begaan. Zij zijn in vreemdelingendetentie geplaatst, omdat ze, nadat ze een negatieve reactie kregen op hun asielverzoek en dus uitgeprocedeerd raakten, niet tijdig genoeg terugkeerden naar het land van herkomst. In een aantal gevallen lukte dat niet, omdat de ambassade van het betreffende land niet bereid was de vereiste grensdocumenten te verschaffen. Al werkende aan mijn portretten, groeide mijn behoefte om kijkers te confronteren met een beleid dat ik ervaar als onrechtvaardig. Dát en het uitdrukkelijke verzoek van twee personen om hun volledige portret niet te exposeren in Nederland (uit angst voor de politie), resulteerde in de keuze hun ogen sterk uit te vergroten. Het meest confronterend werkt dat m.i. als zij het publiek recht aankijken. Ik hoop dat hun ogen voor zich spreken”.

Tussen de genodigden is ook Deken Frans Verhoeven. Hij zegt: “Soms lijkt het of onze wereld geen geweten meer heeft. Maar hier kunnen we zien dat er wel een geweten is. Je ziet hoe mensen jaar in – jaar uit opkomen voor een menselijk omgaan met vluchtelingen. De kerken hebben de taak dat de wereld een geweten blijft houden”.

Het actie koor ‘Lopend Vuurtje’ zingt met overtuiging een aantal liederen, om de portretten en onze woorden kracht bij te zetten. Een strofe luidt:

“Voordat men beslist heeft welke vluchteling mag blijven, wordt de aanvrager gekweld door angst, door twijfels verscheurd.

Het gaat om een leven en dan mag je toch eisen, dat wat er gedaan wordt, zorgvuldig gebeurt”.

Deze ‘Dag van de Vluchteling’ is anders gelopen dan we gedacht hadden vanwege wind en regen. Onze gedachten gaan uit naar de velen die in veel gevaarlijker omstandigheden gevlucht zijn en nog steeds geen zekere toekomst hebben. Dat zij ons geweten wakker houden en dat wij de rijkdom van een multiculturele en multireligieuze samenleving gaan inzien.

Anneke van de Ven

IK WIL LEVEN, LEVEN !!

Ik ben Adib, een Koerd uit Noord-Syrië. Jullie weten nú wel hoe het er daar aan toegaat. In 2009 vluchtte ik. Ik was er niet veilig meer, omdat ik me openlijk verzette tegen het regime. Ik had daarvoor eerder ook al in de gevangenis gezeten. Ik dacht Holland, dat is een vrij land waar de mensenrechten hoog in het vaandel staan. Zo dacht ik toen. Ik zou er vrij zijn, vrij om verder te leven. Wat ik meenam: mijn bachelor graad Engelse literatuur, mijn studie politieke wetenschappen, mijn liefde voor muziek, en concreet: ‘Mijn Hamlet’ van Shakespeare. Wat ik achterliet: mijn moeder, mijn familie en vrienden, mijn land.

Maar de IND in Holland ontving me niet zo vriendelijk. De IND had inlichtingen ingewonnen bij de Security Service in Syrië en … ze wisten het nu zeker: Syrië was veilig en ik kon zó terug. Dus: mijn asielverzoek werd afgewezen. Maar ik kon toch bewijzen dat Syrië niet veilig was? De advocaat zou me toch wel helpen? Helaas, hij vergat het om beroep aan te tekenen. En de IND zei: jij bent toch zèlf verantwoordelijk ? Gelukkig wist ik te ontsnappen uit het AZC. De advocaat heeft mij nog een briefje geschreven met zijn excuses. Zou een dokter dat ook voldoende vinden als hij door zijn schuld een patiënt gehandicapt achterliet?  Want ik voelde me zwaar gehandicapt. Ik was illegaal geworden. Alle deuren voor verblijf, werk, zorg, studie en huisvesting waren voor mij gesloten. Ik voelde me als een klein kind zonder moeder, alleen … Ik kon niet geloven dat dit met mij gebeurde. Ik deed niets verkeerd en toch was ik doodsbang dat de politie me zou oppakken als ik op straat kwam. Ik belde mijn moeder. Mijn moeder zei: “Jongen, ook al moet je op straat slapen, kom niet terug, ze maken je dood”.

Gelukkig ontdekte ik dat de IND Holland niet is. Wat een hartelijke, lieve mensen heb ik ontmoet. Ik heb vrienden gemaakt. En via, via kwam ik zo ook terecht bij Vluchtelingen in de Knel. Nu heb ik weer hoop; hoop op LEVEN. Maar mijn moeder, mijn vrienden, mijn land? Vluchten is niet gemakkelijk. Dit verhaal staat ook op onze website.

Agnes Koekoek

HET VERHAAL VAN ISA

Isa werkt al jaren als schilder als hij hoort dat zijn verblijfsvergunning ingetrokken wordt. Hij probeert overeind te blijven, maar dan komt hij in vreemdelingendetentie terecht. Door alle onzekerheid en angst komen ook de trauma´s uit zijn land van herkomst heftig naar boven. Zo erg, dat hij vanuit detentie overgeplaatst wordt naar een psychiatrische instelling. Na bijna een jaar gaat het wat beter, kan hij ambulant behandeld worden en komt hij bij Vluchtelingen in de Knel in de noodopvang. We bereiden artikel 64 Spekman voor, momenteel de enige realistische optie voor onze mensen die ernstig ziek zijn. Zijn arts en behandelaar zijn terughoudend om een brief te schrijven, omdat ze deze procedure niet kennen. Als de brief er is en alle formulieren zijn ingevuld, kan Isa niet meer slapen. De procedure wordt gestart, nu gebeurt er iets positiefs.

Na enkele weken krijgen we het hele pakket terug omdat er iets zou ontbreken. Nieuwe brieven van de artsen zijn nodig, in verband met de eis ‘maximaal 1 maand oud’. Isa is erg teleurgesteld. Na een gepuzzel en uitleg aan de artsen komen er nieuwe brieven en sturen we een nieuw pakket in. Isa ontvangt een uitnodiging van IND Zwolle om zijn aanvraag persoonlijk in te dienen. Dan heeft hij ook weer recht op overheidsopvang, in afwachting op het besluit.

Ik praat lang met hem, hij durft niet alleen te gaan, is bang en hoopvol tegelijk. We kunnen hem eigenlijk niet geruststellen, maar hij bereidt zich voor om te gaan. Een dag voor de afspraak, Isa is onderweg naar zijn therapie, worden we gebeld door IND: hij hoeft morgen niet te komen. Er zal een negatieve beschikking komen. Isa is in de war, boos en teleurgesteld. Voordat hij de aanvraag op afspraak van IND mag indienen is er al een negatief. Ook wij staan verbaasd. Nog meer omdat de genoemde beschikking niet komt. Als ik na een week bel waarom niet, blijkt IND deze nog niet geschreven te hebben en “Nee mevrouw, deze meneer heeft geen recht op opvang”. Dit terwijl er nog geen beschikking geslagen is.  Als het negatieve besluit dan toch binnen is, maakt de advocaat bezwaar en is Isa moe van het wachten. De procedure in verband met zijn psychische ziekte  heeft deze tot op heden juist verergerd.

Monike Walraven

HET VERHAAL VAN ALFRED

Alfred is een Burundese jongeman van 26 jaar. Vier jaar geleden gevlucht en heeft in Nederland asiel aangevraagd, die werd afgewezen. Volgens Nederland is het veilig in  Burundi en loopt Alfred geen gevaar bij terugkeer.

Hij werd uit het AZC gezet en moest maar zorgen dat hij binnen 28 dagen Nederland zou verlaten. Zonder geld, onderdak of eten, heeft hij het maandenlang moeten rooien op straat in de illegaliteit. Tot hij werd opgepakt door de politie. Alfred had geen identiteitsbewijs of verblijfsvergunning, waardoor hij in vreemdelingenbewaring werd gezet. Het heeft tien maanden geduurd voordat de rechtbank van mening was dat hij niet terug kon en het niet mogelijk was om Alfred uit te zetten. Tien maanden in de gevangenis omdat “je hier niet hoort te zijn”.  Getraumatiseerd door de burgeroorlog in zijn land, voelde hij zich eenzaam en alleen en had geen zin meer in het leven. Zes rechtszittingen en twee zelfmoordpogingen later werd Alfred dan eindelijk vrijgelaten. Opnieuw op straat zonder geld, onderdak of eten. De problemen in Burundi, de vlucht naar Nederland, de asielprocedure, de illegaliteit én de vreemdelingenbewaring  zijn een optelsom met als resultaat: een  zwaar getraumatiseerde, suïcidale jongeman die middels behandeling van een psychiater de kracht probeert te vinden om door te gaan.

Dan komt hij bij Vluchtelingen in de Knel. Zijn psychische gezondheid is dan erg slecht en is blij dat hij even kan bijkomen in onze opvang. Er is dan ook een procedure in voorbereiding. De behandeling die Alfred nodig heeft is namelijk niet mogelijk in Burundi, waardoor uitzetting in strijd is met de mensenrechten. Net wanneer Alfred beetje bij beetje opkrabbelt slaat het noodlot toe. Hij wordt opnieuw opgepakt door politie.  Alfred belt mij vanuit het politiebureau. Angstig vraagt hij mij wat er gaat gebeuren. Na contact met de behandelend arts komt deze onmiddellijk in actie door aan te geven dat Alfred vanwege zijn voorgeschiedenis en gezondheid absoluut ongeschikt is voor detentie. Voor de  vreemdelingenpolitie  was dit geen reden om hem vrij te laten. Hij werd overgeplaatst naar vreemdelingenbewaring. Als hulpverlener weet je op zo’n moment dat je weinig meer kunt doen.  Een rechter zal zich hier over moeten buigen en tot die tijd zit Alfred vast op dezelfde plaats waar hij vorige keer zijn zin in het leven had verloren.

Na bijna een half jaar vechten besluit een rechter opnieuw dat er geen reden is om Alfred langer vast te houden, hij mag niet worden uitgezet voordat de IND opnieuw naar zijn situatie heeft gekeken.
Contact met de buitenwereld zorgde ervoor dat hij ook deze detentie periode heeft overleefd. Toch is het voor mij als hulpverlener moeilijk om iemand aan de telefoon te hebben of een kaartje te sturen met een bemoedigend woord. Je zou zo graag zo veel meer willen doen, maar je bent machteloos.

Nienke Brenders

IN MEMORIAM WIM ZEILSTRA

Op 28 maart 2011 overleed Wim Zeilstra. Wim was vanaf het begin lid van de adoptiegroep van de Adventskerkgemeente. Ondanks de beperkingen die zijn ziekte hem oplegde, zocht en vond hij altijd weer manieren om toch actief en creatief mee te werken voor de vluchtelinggezinnen die aan de hoede van de adoptiegroep waren toevertrouwd. Bijzonder was zijn grote betrokkenheid bij het wel en wee van deze mensen. Door dit alles nam hij een unieke plaats in de adoptiegroep. Zijn nagedachtenis zal ons blijven inspireren.

Rien Deurwaarder, mei 2011

WIST U DAT………

– Dianne Horsting bevallen is van een lieve zoon, genaamd: Boyo;

– Er in de afgelopen drie maanden een familie en twee andere cliënten een verblijfsvergunning asiel hebben gekregen;

– Het aantal opvangaanvragen met 85% is toegenomen in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar;

– Er eindelijk een besluit- en vertrekmoratorium voor Syrië is in verband met de instabiele veiligheidsituatie in dat land. Drie van onze cliënten konden zich daardoor veilig melden in Ter Apel, waar ze opvang kregen van de overheid;

– Vluchtelingen in de Knel eigen postzegels heeft laten drukken en deze voor eenieder te koop zijn.

Mpanzu Bamenga

Dit bericht is geplaatst in Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *