Nieuwsbrief Oktober 2011

Er is in de afgelopen tijd weer veel gebeurd. Waarschijnlijk hebt u in de media al veel gehoord over de mensen die we vooruit proberen te helpen, in het algemeen. De berichten vanuit de landelijke overheid waren niet positief. Soms krijg je de indruk dat het niet meer over mensen gaat, maar over een groot maatschappelijk probleem.

Misschien hebt u in het nieuws de uitspraken van minister Leers gezien over het landelijk project “Toekomstperspectief voor ex-minderjarige asielzoekers”, dat inmiddels is afgelopen. Of hebt u iets meegemaakt met kinderen van vluchtelingen die bij u in de buurt wonen, of bij uw kinderen in de klas? Of hebt u gehoord van het nieuwe begrip ‘Gezinslocatie’? Deze nieuwsbrief staat in aansluiting hierop in het teken van kinderen, jongeren en gezinnen en wat het huidige en toekomstige beleid voor invloed zal hebben.

In deze nieuwsbrief:

  • Betrouwbare overheid.
  • Jong “leven” brengt verrassingen en vreugde in huis!
  • De dag dat Martun18 jaar werd.
  • Onbezorgde babytijd?
  • Waar is papa?
  • Wist u dat … ?

BETROUWBARE OVERHEID

Onlangs heeft minister Leers vol trots, de resultaten van de landelijke ex-AMA projecten gepresenteerd, die hij afzette tegen eigen cijfers van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V). Maar welke cijfers zijn dat eigenlijk? Het was opvallend dat de oorsprong van de cijfers van DT&V niet duidelijk werd. Waar zijn die cijfers op gebaseerd? Zeker nu dat de DT&V een stap terug moest doen in de periode van het landelijke ex-AMA project, is het wel heel vreemd dat de minister ineens met cijfers op de proppen kwam. Je zou dan tot de conclusie moeten komen, dat de cijfers een andere doelgroep betreffen, maar dat wordt nergens duidelijk. Het feit dat terugkeer niet het enige doel was van het project, werd volledig genegeerd. Na geuite kritiek kwam er geen toelichting. Ook niet nadat zelfs het onderzoeksbureau dat door de minister zelf is uitgekozen, hierop kritiek uitte. Het is dan  wel heel erg lastig om je aan de indruk te onttrekken dat de (deels klaarblijkelijk willekeurige) cijfers tegen elkaar zijn afgezet om een politiek doel te bereiken.

Als we kijken naar cijfers op lokaal niveau, en ik kan alleen over Eindhoven met zekerheid iets zeggen, zien we echt een heel ander beeld. Op mijn vraag aan de DT&V hoeveel mensen er door die organisatie aantoonbaar vrijwillig teruggekeerd zijn in de drie voorgaande jaren bleek het aantal nul te zijn en werd het overleg met ons en de gemeente Eindhoven, ineens niet meer voortgezet. Klaarblijkelijk bestaan er toch foute vragen.

Dit geeft uiteraard wel te denken, omdat de landelijke overheid zich graag presenteert als krachtdadig, voortvarend en succesvol. Maar het bewust verdraaien, verdoezelen en achterhouden van inzicht in gegevens, tast de betrouwbaarheid natuurlijk wel danig aan. Dat dit ook geldt op individueel niveau merken wij helaas al jaren. Daarbij wordt bewust de grens van de wet opgezocht en zelfs overtreden door de overheid. In de klaarblijkelijke hoop dat het individu niet ageert of moe wordt van de duur van de procedure om zijn/haar recht te halen en dan uit het zicht verdwijnt. Of om hoogleraar Kees Groenendijk te citeren: “We doen wat we willen totdat we door de rechter worden teruggefloten, lijkt het kabinet te denken.”.  Dat zo onze rechtsstaat wordt ondermijnd, doet niet ter zake.

In het vreemdelingenbeleid zijn mensen een middel geworden om een politiek doel te behalen en niet andersom.

JONG “LEVEN” BRENGT VERRASSINGEN EN VREUGDE IN HUIS!

Wij kregen de vraag: “Hoe beleven jullie dat, samen te leven met Ramira en haar zoontje Mari van nog maar net twee jaar?”.Mari is een jongetje net als alle Nederlandse kindjes van deze leeftijd, heel levendig, spelend én uitdagend. Ook voor hem moet je zo ongeveer alles buiten bereik houden waar de vlugge, grijpgrage handjes niet aan mogen komen. Bovendien is Mari een jochie dat alles maar één keer hoeft te zien en hij weet: ‘hoe de vork aan de steel steekt’. Samen met zijn moeder Ramira, zouden ze eigenlijk moeten kunnen genieten van een onbezorgde tijd. Als gevolg van het Nederlandse vreemdelingenbeleid is de werkelijkheid echter heel anders en wel zó, dat dit kleine gezinnetje op straat zou moeten leven. Zij mogen er niet zijn, officieel “bestaan zij niet”. Kunt u zich dat voorstellen? Een alleenstaande moeder en haar kind overleven op straat?

We ervaren tegelijkertijd de wanhoop en het verdriet van Ramira, die zich zorgen maakt om de toekomst; welke weg te gaan om weer normaal te kunnen en mogen leven, samen met haar zoontje. Ook ervaren wij hoe Mari zich ontwikkelt en niet weet – en gelukkig maar- van de zorgen van zijn moeder. Gelukkig weet Ramira zich hier veilig en kunnen we samen lachen om wat Mari weer heeft uitgevonden. Maar toch: Ondanks de nu nog donkere toekomst, groeit de hoop en de kracht in Ramira. Dagen er langzaam maar zeker lichtpuntjes op die voor Ramira weer de moeite waard zijn er zich aan op te trekken. Dat maakt, niet alleen voor haar en haar zoontje het leven lichter, maar evengoed voor ons die met hen samen wonen.

Het is goed te mogen ervaren dat de momenten van vreugde groeien evenals ‘s morgens het licht aan de horizon.

DE DAG DAT MARTUN18 JAAR WERD

Hoera, Martun is 18 jaar geworden, dus tijd voor een feestje! …

Of toch niet?

Voor de deur staat de postbode met een aangetekende brief. Na ondertekenen neemt Martun de brief in ontvangst. De afzender van de brief is de Immigratie- en Naturalisatiedienst (hierna: IND). Martun maakt de envelop open om erachter te komen wat de IND op deze mooie dag te melden heeft. Het is slecht nieuws. De tijd staat stil. Hij voelt de grond onder zijn voeten wegvallen. Martun gelooft zijn ogen niet en zegt zachtjes tegen zichzelf: ‘ik ben een crimineel geworden.”. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Veel jongeren, die minderjarige vreemdelingen zijn, staat in de toekomst hetzelfde lot te wachten als dat van Martun. Aanleiding hiervoor zijn de plannen van het Kabinet, die restrictiever en strenger zijn dan tevoren. Op 30 september 2010 bereikten de fracties van VVD, CDA (en PVV) het regeer- en gedoogakkoord ‘Vrijheid en verantwoordelijkheid’. Hierin staat onder andere beschreven dat deze partijen de strafbaarstelling van illegaal verblijf in Nederland als doel hebben. Alle uitgeprocedeerde minderjarigen worden hierdoor op hun achttiende levensjaar crimineel. Wat als gevolg heeft dat deze jongeren vanaf hun achttiende verjaardag geen toekomstperspectief meer hebben en hun fundamentele rechten ontnomen worden. Het gaat ook om het recht op een herhaalde asielaanvraag. Door illegaliteit strafbaar te stellen kunnen uitgeprocedeerde asielzoekers zich hier niet langer op beroepen. Ook niet wanneer nieuwe feiten en omstandigheden dit rechtvaardigen. Je bent immers een crimineel geworden en criminelen hebben geen recht op asiel. Nederland handelt hiermee in strijd met het Vluchtelingenverdrag, de grondrechten en fundamentele beginselen. Een ernstige zaak die in de praktijk vergaande gevolgen zal kennen.

Martun is 18 jaar geworden, reden om feest te vieren is er dus niet.

Mpanzu Bamenga


ONBEZORGDE BABYTIJD?

Ijara komt zwanger ons kantoor binnen met haar bezorgde vriend Wihon. Een jong, knap en wilskrachtig stelletje van 19 jaar oud uit Somalië. Papa-to-be heeft status, maar zijn vriendin niet. Zij mag niet op zijn kamer wonen van de huisbaas en Vluchtelingen in de Knel geeft haar een kamer. Na enkele maanden in onze opvang te hebben doorgebracht wordt artikel 64 in verband met de zwangerschap toegekend. Ijara mag naar een AZC. Ze vertellen net voor vertrek, dolblij, dat ze een meisje zullen krijgen. Omdat vrouwenbesnijdenis in Somalië een zeer groot risico is, wijs ik hen op de mogelijkheden van een nieuwe asielprocedure voor moeder en kind na de bevalling. Ze willen beiden absoluut niet dat hun baby het leed van een meisjesbesnijdenis moet meemaken. Als ik enkele weken na de bevalling Wihon spreek, vertelt hij dat ze heel wat hebben doorstaan. De baby ademde niet goed, werd opgenomen en later overgeplaatst naar een Academisch ziekenhuis. In dezelfde zin zegt hij dat Ijara te horen heeft gekregen dat ze een week later weg moet van AZC Oisterwijk met hun kindje. Een zwangere vrouw heeft maar recht op opvang 6 weken voor en 6 weken na de bevalling.

Omdat er uitspraak van het Gerechtshof in Den Haag is dat asielzoekergezinnen met kinderen niet op straat mogen komen is er in september 2011 een ‘Gezinslocatie’ ingericht. Een sober voorzieningsniveau voor vluchtelingen met kinderen waarvan de ouders momenteel geen recht hebben op opvang. Hier zou Ijara met hun dochtertje naar toe moeten.

In gedachten loop ik met ons dochtertje van tweeënhalf over deze Gezinslocatie bij ACZ Gilze, een voormalig luchtmachtterrein. Elke dag, zeven dagen per week, een stempel halen om je gaan en staan te verantwoorden. Er is geen gelegenheid om zelf te koken, je bent afhankelijk van de gezamelijke keuken qua ingredienten en eettijden. En maar drie keer per dag rijdt er een bus naar het centrum vijf kiliometer verderop. Ik kijk naar onze dochter: haar dagritme met eten en slapen zou moeilijk in zo’n busschema passen en vijf kilometer lopen is met zo’n kleintje niet te doen. Alles bij elkaar word je vrijheid enorm beperkt. Ijara moet nu met een 5 weken oude baby verhuizen naar deze gezinslocatie voor uitgeprocedeerden. Dit terwijl dit pasgeboren meisje en haar moeder een gegronde reden hebben voor een nieuwe asielprocedure waarvoor ze zich al gemeld hebben. Papa Wihon wacht met Ijara en hun kind op rust en een gelukkig samenzijn.

Monike Walraven

WAAR IS PAPA?

Maar zover zijn we nog niet. We beginnen bij Pierre, die in 2005 uit Burundi naar Nederland kwam voor een asielverzoek. Burundi? Een heel onveilig land. En Pierre kreeg bijna onmiddellijk een verblijfsvergunning voor 5 jaar. Hij ging op Nederlandse les en in 8 maanden tijd haalde hij niveau 2 in Nederlands. Ondertussen had hij ook goed werk gevonden. Hij werd verliefd op Nadine, een Congolese vrouw die al lang in Nederland woonde. Na een tijd samen werd Loekie geboren, een gezonde dochter, en zijn geluk was compleet. Na al de ellende van Burundi lachte het leven hem weer toe. Hier zou de zin moeten komen “en ze leefden nog lang en gelukkig”, maar.. maar..

In december 2010 kreeg hij van de IND te horen dat zijn verblijfsvergunning niet werd verlengd, omdat Burundi weer veilig was..! Hij moest zich melden bij de Dienst Terugkeer en Vertrek, moest stoppen met werken en een laissez-passer aanvragen voor terugkeer naar Burundi. Het geluk van Pierre en Nadine stortte in. Maar Pierre kon niet vertrekken, wilde bij zijn gezin blijven. Toen werd de politie ingeschakeld om hem op te pakken. Daarom durfde Pierre niet meer thuis te blijven. Hij moest onderduiken, Loekie en Nadine achterlatend, terwijl hun tweede kindje op komst was en zijn vrouw ook nog eens erg ziek was. Loekie huilend: “Waar is papa?” De politie was in deze zaak, die niets met een misdrijf te maken had, heel aktief. Drie maal kwamen ze huiszoeking doen. Een keer ’s nachts om twaalf uur. Een keer kwamen ze zelfs  met z’n vieren. Ook de kleine Loekie van drie jaar oud werd uit bed gehaald en ondervraagd “Waar is jouw papa?” en werd er ten onrechte geïnsinueerd dat papa haar geslagen zou hebben.

Pierre en Nadine kwamen voor hulp bij Vluchtelingen in de Knel, bij Monike. Hier werden ze geholpen in deze moeilijke situatie en de voorbereiding voor een nieuwe procedure “Verblijf bij kind”. Monike hielp om een goede advocaat te vinden om deze procedure te starten. Sindsdien is Pierre weer rechtmatig in Nederland en kon weer naar huis, tot grote vreugde van hem zelf, Nadine en Loekie. Maar dit is maar tijdelijk, in afwachting van een beslissing van de IND. Dus toch nog de onzekerheid.Op het einde van ons gesprek zei Pierre: “Ik kan nu geen toekomst opbouwen, ik mag niet meer werken. Maar wat ik ook heel erg vind: Loekie is zo angstig geworden. Als ze een politieauto ziet, kruipt ze tegen me aan en zegt: “papa, bang”. Binnenkort gaat Nadine bevallen. Ik hoop dat Nadine niet weer alleen met twee kinderen moet achterblijven. En dat Loekie niet weer huilend moet vragen: “Waar is papa?”

Agnes Koekkoek

WIST U DAT ….?

  • Dat we voor het eerst meemaakten dat de IND een cliënt van ons hielp om bezwaar tegen de IND in te stellen?
  • Dat Mpanzu Bamenga, vervanger van Dianne Horsting tijdens haar zwangerschapsverlof medewerker van Vluchtelingen in de Knel is gebleven en Dianne ook weer terug is?
  • Dat vijf ex-clienten weer terug zijn bij ons na 2 jaar of langer status op medische grond te hebben gehad, omdat IND de vergunning niet verlengd heeft terwijl hun medische situatie niet is veranderd?
  • Dat er zeven cliënten mede door onze hulp opnieuw in de overheidsopvang konden verblijven
Dit bericht is geplaatst in Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *