Het verhaal van Idras

Idras leefde in Burundi met zijn familie aan een meer in een hutje. De familie behoorde tot de Hutu-meerderheid in Burundi. Twaalf jaar burgeroorlog tussen de Tutsi’s en de Hutu’s hebben in Burundi voor meer dan 300.000 menselijke slachtoffers gezorgd. De politie beschuldigde de familie van Israd ervan samen te werken met de rebellen. Zijn vader, moeder, broer en zwangere vrouw werden voor zijn ogen vermoord. Hij werd opgepakt en gemarteld door regeringstroepen, waar hij nu nog littekens van heeft.

Uiteindelijk vlucht hij, komt via een buurland met een mensenhandelaar in contact die hem naar Nederland brengt. De asielprocedure start in 2006 maar word afgewezen omdat volgens een taalanalyse hij uit Tanzania komt en niet uit Burundi. Hij spreekt de taal van de minderheid. Zijn advocaat was te laat met het aanvragen van een contra-expertise. Ook verscheen zijn advocaat niet op de zitting en was er geen tolk voor hem geregeld.

Idras heeft bij verschillende psychologen behandeling voor zijn traumatische ervaringen maar dit werkt niet voldoende door alle onzekerheid en hij doet in 2007 uit wanhoop een poging tot zelfdoding en wordt opgenomen. Na 7 dagen wordt hij ontslagen omdat de crisis tijdelijk over is. Zijn Hoger Beroep loopt nog in die tijd, maar hij heeft geen recht meer op opvang. Binnen korte tijd wordt hij opgepakt en in vreemdelingenbewaring geplaatst. Doordat  Israd ernstig getraumatiseerd is en deze voor hem onbegrijpelijke detentie hem nog onrustiger maakt, wordt hij 9 maanden in een isoleercel vastgezet. Hij is helemaal alleen met zijn nachtmerries en wanhoop.

Hij wordt vrijgelaten omdat hij niet uitgezet kan worden naar na zijn opname en slaapt een tijd op straat. Hierna vangt Vluchtelingen in de Knel hem op. In verband met zijn detentie periode en lange wachtlijsten bij GGZ instellingen is zijn psychische behandeling onderbroken, terwijl juist voor een jongen als Idras continuïteit nodig is om een vertrouwensband op te bouwen. Hij heeft wel medicatie en wordt af en toe door een psychiater gezien. Dan gaat het weer mis en wordt hij weer opgenomen in 2008, nu op de PAAZ afdeling. Hier wordt niet goed gekeken door de artsen, ze hebben het druk met andere patiënten en Idras wordt aan zijn lot overgelaten.

Zijn verwarring en wanhoop is groot en hij kan niet op een plek blijven daardoor. Na veel moeite wordt er eindelijk een vaste behandelaar voor hem gevonden en een nieuwe advocaat die een medische procedure voor hem wil starten. Dit lukt eind 2008. Hiermee zijn niet alle problemen opgelost, want psychisch is Idras er ernstig aan toe, en dit leidt vaak tot vervelende situaties. Hij verhuist nog steeds van plek naar plek. Hij probeert in de tussentijd aan een ID document te komen om te bewijzen dat hij uit Burundi komt en dit lukt hem na veel moeite ook. IND wijst toch zijn medische aanvraag af, ondanks alle verklaringen van artsen en psychologen en de moeite die Idras deed om aan een identiteitsbewijs te komen.

Idras is zo wanhopig dat zijn artsen schrijven dat gesprekken over terugkeer de risico’s op suïcide onverantwoord groot maken. Helaas beslist ook de rechter dat hij te weinig bewijs heeft dat hij uit Burundi komt. Zijn ernstige medische situatie wordt amper meegenomen. Idras probeer op allerlei manieren aan meer documenten te komen dat hij uit Burundi, maar ook bij de ambassade krijgt hij steeds niets op papier.

Nu is Idras weer opgepakt en zit vanaf half 2011 vast in detentiecentrum Rotterdam. Hij belt meermalen per week naar ons om te vragen of we hem niet vergeten en zegt huilend hoe bang hij is. Opnieuw is hij naar de ambassade gebracht en deze keer hebben ze een nationaliteitsverklaring afgegeven die hij zo nodig heeft voor zijn procedure. Het ironische is dat dit bewijs nu waarschijnlijk voor zijn procedure te laat is en Nederland hem zal terugsturen naar Burundi, het land waar hij volgens IND niet vandaan kwam en de reden waarom hij geen verblijfsvergunning kreeg.

Lees meer verhalen van Vluchtelingen Hier.

Dit bericht is geplaatst in Verhalen van Vluchtelingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *