Nieuwsbrief december 2012

Inhoud:

– DONATEURS: BEDANKT!

– EEN MOOIE AFSLUITING VAN 2012

RAZENDSNEL

THUISLAND

ZONDER KINDERPARDON EN TOCH …….

KINDERPARDON: EEN EINDE AAN DE ONZEKERHEID?

WIST-U-DAT

DONATEURS: BEDANKT!

Vluchteling zijn in Nederland is voor velen een drama. De steun van donateurs is daarbij een niet te onderschatten gift, niet alleen financieel, maar ook emotioneel.

Ook het laatste jaar is het leven voor vluchtelingen in Nederland moeilijker geworden. Steeds minder opvang, steeds meer mensen op straat. Grote groepen zetten zelfs de angst om opgepakt te worden opzij om te demonstreren in tentenkampen, een nieuw fenomeen in Nederland. Het geeft aan hoe nijpend hun situatie is. In dit negatieve klimaat is het een uitdaging voor onze stichting om donateurs te werven. We organiseren acties, we zoeken aandacht in de pers, het afgelopen jaar onder andere in combinatie met de viering van ons vierde lustrum. Ook hebben we een programma, waarmee we bij geïnteresseerde groepen onze organisatie onder de aandacht brengen middels een presentatie en discussie.

Vluchtelingen in de Knel is voor vele vluchtelingen de enige boei in hun woelige bestaan. U maakt dit als donateur mogelijk, u zendt deze vluchtelingen de boodschap van menselijkheid.

Rest mij om u en de uwen een warm kerstfeest toe te wensen en een gelukkig 2013, namens de vluchtelingen, het kernteam, vrijwilligers en het bestuur van Vluchtelingen in de Knel.

Wim Steenbergen

EEN MOOIE AFSLUITING VAN 2012

Randall en Sophie uit Sierra Leone, hebben elkaar leren kennen in de kerk in Eindhoven. Sophie is als jong meisje bij haar Nederlandse stiefvader komen wonen en heeft  verblijfsvergunning. Randall kwam in 2001 naar Nederland. In Sierra Leone was het toen oorlog, daarom kreeg hij meteen een verblijfvergunning voor 5 jaar. In 2004 werd deze echter ingetrokken. Twee asielaanvragen leverden niets op en sinds december 2009 was hij definitief uitgeprocedeerd èn definitief op straat. Met Sophie en met hun baby die na 26 weken zwangerschap werd geboren, komt hij  bij Vluchtelingen in de Knel. Randall heeft zijn vader al vroeg verloren: mede daardoor wil hij vader zijn voor hun kind. En er is weer een kindje op komst. Straks woont Sophie met 2 kindjes in het opvanghuis voor jonge moeders.  Daar kunnen ze dus niet samen wonen.  Randall moet een verblijfsvergunning hebben. We gaan met hen aan het werk: een verblijfsvergunning voor baby Jeffrey en een procedure voor Randall op grond van een procedure van het recht op een gezinsleven, moet naar de vreemdelingenpolitie, deze wil toetsen of er sprake is van een echte relatie. Gelukkig zegt de politieagent die het verhoor afneemt dat hij afgaat op zijn gevoel: ja, deze twee horen bij elkaar. Aan het dossier voor de IND worden ook brieven toegevoegd die datzelfde  aantonen. In augustus 2012 gaan alle stukken naar de IND. Ze zijn tot alles bereid: elk formulier waar om gevraagd wordt halen ze op, uit Brussel, Den Haag of Eindhoven, het maakt niet uit.

En dan: op 27 november komt HET bericht van de advocate: Randall heeft een verblijfsvergunning!! De inspanning van zoveel mensen heeft resultaat opgeleverd wat niet vanzelfsprekend is. Maar deze keer dus wel: Sophie en Randall en hun kinderen kunnen als gezin verder.

Monique van Zwieten

RAZENDSNEL

Het kan niemand ontgaan zijn dat we razendsnel een nieuwe regering hebben gekregen. Dat niet alles even zorgvuldig is doordacht, bleek wel uit de discussie die volgde. Maar waar wel zorgvuldig over gezwegen is of in ieder geval niet naar voren is gekomen, is de vreemdelingen paragraaf van het regeerakkoord. De gevolgen voor onze cliënten zijn nogal verstrekkend. Schokkend zelfs: het beleid van het vorige kabinet wordt (op een uitzondering na), gewoon blindelings voortgezet en zelfs uitgebreid. Snelheid lijkt ook het toverwoord te gaan worden voor vluchtelingen en uitgeprocedeerden. Nu was de asielprocedure al sterk versneld, maar dat gaat nu ook gebeuren voor uitgeprocedeerden die alsnog recht hebben op verblijf op een niet-asielgrond, zoals medisch, verblijf bij kind, slachtoffers uitbuiting, ed. Mensen moeten vooraf al kunnen bewijzen dat ze bv. echt ziek zijn, kinderen hebben of uitgebuit werden,  en dit op papier opsturen. Dan wordt er binnen 1 dag (!) vanaf papier een beslissing genomen over die persoon. Nu hebben ook wij geen principieel bezwaar dat e.e.a. versneld wordt, maar we maken ons wel zeer veel zorgen over het gebrek aan zorgvuldigheid, van beslissingen die in 1 dag genomen worden. Helaas hebben we daar al  uitgebreide ervaringen mee, b.v. mensen die ziek op straat moeten leven. Voor deze zieke mensen was bedacht dat ze opvang zouden krijgen in afwachting van hun aanvraag, maar in de praktijk betekent dit dat de meeste mensen binnen een dag afgewezen worden en weer ziek op straat terecht komen. Het kan letterlijk jaren duren, voordat iemand via rechterlijke dwang toch de opvang krijgt waar hij recht op heeft. Dit jarenlange procederen om te krijgen waar je recht op hebt, zal nu dat de zorgvuldigheid het slachtoffer wordt van de snelheid. Ook de rechtsbijstand zal worden teruggedrongen. Dat wat voor criminelen absoluut niet kan, wordt voor uitgeprocedeerden voetstoots ingevoerd; als een advocaat de zaak voor zijn client niet wint, dan krijgt hij niet meer betaald: no cure no pay. Aangezien advocaten ook moeten eten, zullen de meesten niet veel tijd willen steken in zaken die jarenlang gaan duren voordat er uitzicht is op succes. Laat staan doorprocederen tot het Europese Hof van de Rechten van de Mens (want dat is nu ook al steeds vaker noodzakelijk).

Over criminelen gesproken: strafbaarstelling van illegaliteit gaat ook door. De juridische criminalisering van o.a. onze cliënten is daarmee een feit. “Ik ben een crimineel, omdat ik leef” vatte een cliënt het eens samen. Ik kan het niet beter uitdrukken. Het enige dat er met deze nieuwe maatregelen bereikt gaat worden is dat steeds meer mensen sneller op straat terecht zullen komen, met alle onmenselijke gevolgen van dien.

Is er dan niets goeds in het regeerakkoord? Jawel, er komt een kinderpardon! Kinderen die 5 jaren in Nederland verblijven voor hun 18e, en voor hun 21ste een aanvraag doen, mogen samen met hun ouders blijven. Van onze cliënten, komt er waarschijnlijk welgeteld één gezin hiervoor in aanmerking. Geweldig voor dat gezin natuurlijk! Maar een echte oplossing voor andere kinderen, gezinnen en ex-ama’s die ouder zijn dan 21, is het natuurlijk niet. Zij zullen straks via de ééndagstoets, razendsnel worden afgewezen.

Willem-Jan van Wijk

 THUISLAND

Leonidas en zijn echtgenote Gloriose verblijven al meer dan 7 jaar in Nederland. Bijna 5 jaar hebben zij een verblijfsvergunning gehad, waardoor zij volop in de gelegenheid zijn gesteld om hier een leven op te bouwen.

Samen hebben zij 4 kinderen: Jeanne, Didier, Christa en Blaise. Jeanne en Didier gaan al naar de basisschool en Christa gaat naar de crèche. De jongste, Blaise, is nog te klein om naar school te gaan. De kinderen vinden het heel leuk om naar school te gaan. Ze hebben veel vriendjes en vriendinnetjes, en doen op school ook graag mee met andere activiteiten, zoals het volgen van danslessen.

De kinderen vonden ook het sinterklaasfeest fijn. Ze keken er erg naar uit. Ze vinden het altijd heel leuk om sinterklaas te zien en spelen en zingen dan ook graag mee. Ook waren ze heel blij met de cadeautjes. Alle kinderen zijn in Nederland geboren. Ze zijn nooit in een ander land geweest. Ook hebben zij tot nog toe geen contact met hun vaderlandscultuur gehad. Ze spreken  alleen Nederlands (zelfs thuis) kijken Nederlandse tv-programma’s, doen mee aan activiteiten in de wijk en gaan met Nederlandse kinderen om.Voor de kinderen betekent vertrekken uit Nederland, vertrekken uit het land dat hun thuis is!

 Irene Robben

ZONDER KINDERPARDON EN TOCH …….

Illona en Andrej wonen al 7½ jaar in Nederland. Hun 2 kinderen zijn hier geboren. Ruim 3 jaar verbleven ze in een AZC en hadden alleen contact met buitenlanders en leerden geen Nederlands of Nederlandse gewoontes. Ze vroegen opnieuw asiel aan, maar werden weggestuurd met het bevel binnen 48 uur het land verlaten. Andrej is steeds op zijn hoede: geen fouten te maken in het verkeer. Hij weet dat alle illegalen weg moeten en dat de politie volgend jaar hard zal optreden. Zes  maanden geleden werd hij op straat aangehouden door twee agenten. Ze vroegen zijn papieren. Hij zei: “Die heb ik niet. Mijn adres is Vluchtelingen in de Knel. Ik zal  ze  opbellen, dan kunt u met hen praten”. Toen werden ze heel vriendelijk: “Het is goed zo”  en ze gingen weg.  Mijn hart klopte heel snel. Ik was zo blij dat ze me niet gevangen genomen hadden. Ik wil niet dat onze 2 zoontjes de problemen van de illegaliteit kennen. Amyl  kan heel goed leren.  De juffen houden veel van onze “knappe” kinderen. Dat maakt ons sterk. Amyl is op judo en bij de voetbalclub. Hij wil voetballer worden en wij willen dat de kinderen de kans krijgen zich goed te ontwikkelen. Als het koud is vragen de kinderen: Papa, waarom koop jij geen auto? Vaak moeten we tegen de kinderen zeggen:  we hebben te weinig geld om leuke dingen te kopen. Andrej is een Armeense jongen die mensen blij wil maken. In de zomer fietste hij met zijn muziekinstrument langs een bejaardenhuis waar veel oude en invalide mensen buiten zaten. Hij stapte af, pakte zijn duduk (een Armeens blaasinstrument) en zei: zal ik voor jullie spelen? Ik zag de mensen blij worden en sommigen hadden tranen in hun ogen. Ik heb toen gezegd: ik wil graag nog eens voor jullie komen spelen. Ik hoef er geen geld voor. Hier is mijn telefoonnummer, dan kom ik spelen. Daar word ik blij van. Illona vertelt: Sinds we bij Vluchtelingen in de Knel zijn gekomen hebben we Nederlands leren spreken en hebben we veel contact met Nederlandse mensen. Ik heb één heel goede Nederlandse  vriendin: Suzanne. Bij Vluchtelingen in de Knel  geeft Dianne altijd heel vriendelijk en duidelijk antwoord op mijn vragen. Dat maakt mij sterk zodat ik kan zeggen “het is zoals het is”.  We hebben waarschijnlijk geen kans voor het kinderpardon. Maar we  wachten  het toch af. We willen dat de kinderen in Nederland,  hun geboorteland,  leven.  In ons geboorteland kunnen we niet leven.

                                                           Anneke van de Ven

EEN OPLOSSING VOOR ALLE EX-ALEENSTAANDE MINDERJARIGE ASIELZOEKERS (ex-ama’s)?

 In oktober 2006 startte Vluchtelingen in de Knel met het project Toekomstperspectief voor ex-ama’s in opdracht van de gemeente Eindhoven. Het project loopt nog steeds en sindsdien hebben er 115 ex-ama’s aan mee gedaan. Samen met de jongere zoeken we naar een toekomst perspectief, hetzij in Nederland, hetzij in land van herkomst of een ander land. Dit is niet altijd even makkelijk, maar voor 83 jongeren hebben we een toekomstperspectief bereikt. Een verblijfsvergunning, vrijwillige terugkeer of weer recht op overheidsopvang. Soms kan of durft een jongere echt niet terug naar zijn/haar land van herkomst, maar wordt er ook geen verblijfsvergunning afgegeven voor Nederland.

In juni 2012 kwam voormalig minister Leers met een plan van aanpak voor de verschillende gemeenten, waar een ex-ama-project loopt. De inzet is om, zoals in het plan van aanpak weergegeven:  “zorgvuldig en met extra inspanning tot een verantwoorde oplossing te komen.” Ook zal er t.z.t. onderdak vanuit het rijk worden geboden, zodat de gemeenten uiteindelijk zouden kunnen stoppen met de ex-ama projecten, “zonder dat dit illegaal verblijf betekent voor de ex-ama.” In Eindhoven zal van 21 ex-ama’s de situatie opnieuw worden bekeken door een werkgroep, bestaande uit IND, DT&V, Vreemdelingenpolitie, gemeente Eindhoven en Vluchtelingen in de Knel. Het idee is dat voor alle aangemelde deelnemers er een oplossing komt; een verblijfsvergunning of een goedvoorbereide (vrijwillige) terugkeer. Nu is enkele jaren geleden door een soort gelijke werkgroep dezelfde belofte gedaan, zonder ook maar enig resultaat voor onze cliënten. We hopen dit keer op meer succes. Zeker nu het aangekondigde kinderpardon maar voor een enkele ex-ama een oplossing zal bieden. De meesten kunnen niet voldoen aan de gestelde voorwaarden van dit pardon, ze zijn al 21 jaar of ouder of waren ouder dan 13 jaar toen ze in Nederland aankwamen. Dit terwijl ze vaak wel al 6 jaar of soms zelfs 10 of 11 jaar in Nederland zijn en ze allemaal een belangrijke periode van de pubertijd in Nederland hebben doorgebracht en hier volwassen zijn geworden. Het zou toch mooi zijn als alle huidige deelnemers van het ex-ama project daadwerkelijk een goed toekomstperspectief krijgen!

Dianne Horsting

 KINDERPARDON: EEN EINDE AAN DE ONZEKERHEID?

Maria is nu 21 jaar, sinds 2002 verblijft ze in Nederland. Zij en haar broertje werden alleenstaande minderjarige asielzoekers (ex ama’s). Haar broertje kwam in een pleeggezin, Maria in een huis met andere ama’s. Ze had het daar best gezellig, ging naar school, had vrienden, een onbezorgd leven. Op haar 18e veranderde alles, geheel volgens de regels, maar ze stond op straat. Vluchtelingen in de Knel nam haar op, ze mocht een opleiding volgen. Na twee jaar een diploma administratief medewerkster niveau 2. En weer stond alles stil: geen verblijfsvergunning, dus niet werken. Terug naar Angola, voor haar een vreemd  land? Is er nog familie? Hier heeft ze haar vrienden, is geworteld. Precies zoals Mauro en zovele anderen. Nu er sprake is van een kinderpardon leeft ze tussen hoop en vrees: komt er nu een einde aan het wachten op bericht van je advocaat, de uitkomst op beroep. Eindelijk op  eigen benen kunnen staan, zelf je leven kunnen inrichten?  Er is nog geen wetsvoorstel, volgens  het regeerakkoord komt ze niet direct in aanmerking: je moet het pardon  aanvragen voor je 21e. Er is een mogelijkheid voor familieleden van  kinderen die wel binnen de regels vallen, ze zou mogelijk kunnen meeliften met haar broertje. Voorlopig blijft het verdriet, de onmacht.  Ze zou, als ze mag blijven, graag een opleiding in de zorg  willen volgen. Vast vrijwilligerswerk doen in een verzorgingshuis? Helaas, vrijwilligerswerk mag ook niet.

Adrie Beks

WIST-U-DAT:

  • Er wederom een aantal van onze cliënten een verblijfsvergunning hebben gekregen? Het betreft een alleenstaande moeder met haar twee kinderen en een man en zijn zoontje, die nu bij de rest van het gezin kunnen blijven.
  • En een andere cliënt uitstel van vertrek heeft gekregen, vanwege zijn medische situatie en hij nu weer opvang krijgt in een asielzoekerscentrum.

Dianne Horsting

 

Dit bericht is geplaatst in Actueel, Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *