Voor veel kinderen geldt geen pardon

Vol trots werd na het nieuwe kabinetsakkoord van vorig jaar het nieuwe kinderpardon gepresenteerd voor de zogeheten ‘gewortelde’ asielkinderen.

Kinderen die hier in Nederland al vijf jaar woonden, mochten samen met hun ouders hier blijven, zo werd verteld. Een prachtig resultaat. Vele gezinnen en alleenstaande ex-minderjarige cliënten die wij proberen vooruit te helpen, kregen weer hoop op een nieuwe toekomst. Niet alleen de cliënten kregen hoop, ook mensen om ons heen vertelden: kijk, eindelijk een oplossing voor kinderen die al jaren hier gedwongen zijn.

Maar het regeerakkoord lezend waren de blijdschap en de hoop van korte duur. Kinderen die hier als minderjarige vijf jaar hebben gewoond, moeten een aanvraag voor hun eenentwintigste jaar indienen. De meeste alleenstaande ex-minderjarigen die op hun achttiende verjaardag op straat zijn gezet, vallen uiteindelijk buiten de regeling.

Maria

In Eindhoven valt niet één ex- minderjarige asielzoeker die wij kennen onder de regeling. Dus ook Maria niet, die op haar elfde uit Angola naar Nederland kwam, vloeiend Nederlands spreekt, haar opleiding met succes heeft afgerond en zich graag wil inzetten voor onze samenleving, maar net 21 is geworden. U ziet haar tranen niet, maar ze zijn er wel.

Nu de regeling gepubliceerd is, blijken de uitzonderingen op dit kinderpardon zich nog verder op te stapelen. Ook gezinnen die in de afgelopen decennia op straat zijn gezet en hebben moeten rondzwerven, vallen niet onder de regeling, ongeacht of hun kinderen hier al vijf jaar zijn. De kinderen moeten ‘in zicht’ zijn gebleven van de landelijke overheid, ook al heeft diezelfde overheid ze op straat gezet. Als wij of de gemeente de mensen wel kenden, dan is dat niet voldoende voor een beroep op het kinderpardon.

Als we zo kijken naar de mensen die onder ons zijn hier in Eindhoven, dan komt er waarschijnlijk één gezin in aanmerking voor de kinderpardonregeling. Heel mooi nieuws voor dat ene gezin natuurlijk. Maar om dan over een kinderpardon te spreken, lijkt me niet echt een juiste voorstelling van zaken. Andere kinderen die hier opgegroeid zijn, vloeiend Nederlands spreken, het uitstekend doen op school en vooruit willen in hun leven, worden uitgesloten en nog steeds aan hun lot overgelaten.

Willem-Jan van Wijk

Eindhovens Dagblad 21 februari 2013

Dit bericht is geplaatst in Actueel, Opinie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *