Nieuwsbrief juni 2013

Deze keer: uitnodiging Dag van de Vluchteling / Basisrechten / interview met Clementina / een vrijwilliger / voorstelling New Dutch Connections / en meer!

BASISRECHTEN

Het is voor ons zo vanzelfsprekend, dat we er zelfs niet meer bij stilstaan of over nadenken. De rechten die we hebben, hebben we zelf verworven; aan ons zelf te danken. Ze zijn van ons. Zo denken velen er in ieder geval over.

We staan dan niet lang genoeg stil bij het feit, dat die rechten niet alleen voor ons gelden, maar voor iedereen die hier in Nederland is. We hebben het zelfs als eerste artikel in onze grondwet opgenomen:

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.”

Meestal denken we dan aan onze rechten als vrijheid van meningsuiting, vergadering, politieke overtuigen en non-discriminatie. Maar het geldt ook voor sociale rechten, als recht op onderwijs, medische zorg en een dak boven je hoofd. Basisrechten, die iedereen heeft, om te kunnen leven en zelfs te overleven in Nederland. Dit zijn basale voorwaarden voor een veilige plek voor het zoeken naar een nieuwe toekomst.

 

NIEUWSBRIEF juni 2013

Helaas kunnen wij ons als individu niet rechtstreeks beroepen op de grondwet en is het juist voor mensen zonder verblijfsvergunning die  “zich in Nederland bevinden” helemaal niet vanzelfsprekend dat ze  deze basisrechten ook krijgen. Een aantal verhalen kunt u wederom lezen in deze nieuwsbrief.

Extra aandacht blijft dus nodig om alle mensen als gelijken te beschouwen en niet uit te sluiten. Daarom geven we op en rond de internationale Dag van de Vluchteling, wederom extra aandacht aan Basisrechten. Ook hier leest u meer over in deze nieuwsbrief.

Ten slotte wil ik u nog met bescheiden trots wijzen op de ”overwinningen”, die we mede met uw hulp hebben kunnen behalen voor onze cliënten. Vaak is er in het verleden gezegd dat wij “valse hoop” zouden geven aan de mensen die wij ondersteunen. De verblijfsvergunningen die door het harde werk en de vasthoudendheid van onze medewerkers, betaald en onbetaald, behaald zijn in de afgelopen tijd, bewijzen het tegendeel. Die strijd zullen we ons niet laten ontnemen; ook niet door de strafbaarstelling.

Willem-Jan van Wijk

 

UITNODIGING

Dag van de Vluchteling

De Verenigde Naties hebben 20 juni uitgeroepen tot Internationale Dag van de Vluchteling. Wereldwijd is er dan aandacht voor het lot van vluchtelingen.

Sinds 20 juni 2001 wordt deze dag overal ter wereld gevierd; in Eindhoven vanaf 2009. Dit jaar zal de Dag van de Vluchteling in Eindhoven mede in het teken staan van basisrechten van ongedocumenteerden.

De noodzaak om bescherming te geven aan vluchtelingen die dat nodig hebben blijft hoogst actueel. Deze dag wil ertoe er toe aanzetten om te blijven streven naar blijvende oplossingen voor de miljoenen vluchtelingen en ontheemden die nog altijd op zoek zijn naar een betere toekomst.

Mensen zonder papieren zijn niet zonder rechten. Kan het verstrekken van deze rechten een beetje humaner?

Viering
Donderdag 20 juni begint met een eucharistieviering om 9.30 uur in de kerk van de Augustijnen.

Thema-avond
‘s Avonds wordt een thema-avond gehouden over de basisrechten van vluchtelingen in de huiskamer van de Hoogstraatgemeenschap, Hoogstraat 301 A te Eindhoven.

Zr. Bets Verbakel, sinds 1983 werkzaam met vluchtelingen, zal vanuit haar ervaringen vertellen. Daarna volgt een discussie met  medewerking van Lenie Scholten, wethouder,  Marcel Punt, gemeente raadslid, Elianne Jacobs, clustermanager regie bij stichting Neos en Willem-Jan van Wijk van Vluchtelingen  in de Knel.

De avond begint om 19.30 uur en is gratis toegankelijk. Een vrije bijdrage voor de koffie is welkom.

Gerard van de Ven

 

Wist-u-dat:

Er heel veel verblijfsvergunningen zijn afgegeven aan onze cliënten sinds de laatste nieuwsbrief. Het betreft:
zes alleenstaande mannen (allen kregen een asielstatus),
twee alleenstaande vrouwen (één asielstatus en één studievisum),
twee families met (minderjarige) kinderen (één asiel en één op andere gronden)
één man (verblijf bij gezin), die nu bij zijn vrouw en minderjarige kinderen kan blijven, die al legaal in Nederland verbleven.

We zijn zeer blij met deze toegekende verblijfsvergunningen, waardoor een aantal van onze cliënten alsnog zijn erkend als vluchteling en hun toekomst kunnen gaan opbouwen in Nederland.

Daarnaast konden verschillende cliënten terug naar de overheidsopvang:
één ex-ama heeft een uitstel van vertrek toegekend gekregen op medische gronden en heeft hierdoor weer recht op overheidsvoorzieningen.
drie ex-ama’s konden in het kader van het Plan van aanpak voor deelnemers Perspectiefprojecten (ex-ama projecten) vanuit de landelijke overheid, alsnog terug naar de overheidsopvang.

Dianne Horsting

 

INTERVIEW MET CLEMENTINA

Voor Clementina betekent basisrecht – voor ieder mens gelijk – eten, een dak boven je hoofd en kleding. Op het moment van interviewen, kan ze daar NOG niet zelf voor zorgen en daar is ze niet tevreden over. Maar over 1 week heeft ze EN het afrondende gesprek voor haar nieuwe baan – als HBO-verpleegkundige – EN krijgt ze te horen of ze een bepaalde kamer mag huren. Haar studie heeft ze kunnen volgen dankzij het UAF, maar ze heeft ook daarvoor hard moeten knokken en steeds weer de kracht en het vertrouwen gehad dat het goed zou komen.

Als 16-jarige zou ze uitgehuwelijkt worden aan een man van 60. Haar ouders geloofden in de God van de Zee, maar Clementina zelf werd Katholiek. Ze kreeg met hulp van een oom een paspoort en wilde zo naar een vriendin in Canada vluchten. Maar tijdens de overstap op Schiphol werd ze opgepakt. Ze heeft toen in Nederland asiel aangevraagd. Ondanks de opluchting om haar toekomst betreft het huwelijk in eigen hand te hebben, was ook alles vreemd in dit nieuwe, koude, natte land. Na 1 week in detentie werd ze in AZC Oisterwijk geplaatst. Ze heeft in 8 verschillende AZC’s verbleven. Waar soms echte geweldsexplosies waren door de kleine ruimtes, de vele verschillende culturen en de grote stress waaronder mensen leven. Na haar 18e moest ze daar weg. Ze vindt dat ze alles bij elkaar toch geluk gehad heeft, want ze kwam bij een vriend in Den Haag die voor haar basis kon zorgen: eten en een dak boven het hoofd. Daar kwam ze bij uit een depressie, kon vrijwilligerswerk gaan doen en vooral: het vertrouwen in zichzelf weer opbouwen!

Iedere situatie werkt altijd 2 kanten op: zo heeft ze toch haar eigen toekomstperspectief gecreëerd. Van kinds af aan! Ook hier in Nederland, waar ze vaak werd tegengewerkt door IND en Dienst Terugkeer en Vertrek, voelde ze een drang van binnen uit om te vechten voor een goede toekomst. Ze heeft in Nijmegen een jongerenvereniging binnen de kerk gevonden. Het koor daarvan heeft geen leeftijdsgrens, dat is een grote stimulans voor haar. Ze heeft veel geluk ondervonden tijdens haar verblijf in AZC Nijmegen, waar ze met een fijn gezin in contact kwam en nu nog steeds mee bevriend is.

Aan het einde van ons gesprek blijken we eigenlijk dezelfde wensdroom te hebben: hoe kunnen we vluchtelingen ondersteunen om in hun eigen kracht te blijven geloven. We brainstormen over een soort huiskamer of een buddyproject. Dit gesprek krijgt vast en zeker nog een leuk staartje.
Op donderdag 30 mei 2013 – net voor het ter perse gaan van deze nieuwsbrief – schreef Clementina  het volgende:

“Ik heb dinsdag gehoord dat mijn afstudeer verslag goed is. Het eindgesprek is dus gepland. Woensdag had ik mijn arbeidsvoorwaarden gesprek en ik mag in juni beginnen. Ook heb ik de studio (woonruimte) gekregen. Huurcontract gaat per 10 juni in. Alles ziet er goed uit!”

 

EEN VRIJWILLIGER VAN VLUCHTELINGEN IN DE KNEL

Mijn naam is Jeanne en ik ben sinds begin maart werkzaam als vrijwilliger aan de receptie van Vluchtelingen in de Knel. Vluchtelingen in de Knel kwam onverwacht op mijn pad. Op zoek naar werk kwam ik per toeval een vacature tegen waarin gevraagd werd naar een receptioniste. De vacature sprak me meteen aan, hoewel ik totaal niet bekend was met vluchtelingenwerk. Ik wilde me graag weer nuttig maken en  na op de website van Vluchtelingen in de Knel te hebben gekeken en een gesprek met Willem-Jan kon ik aan de slag.

Mijn taak is er voor te zorgen dat cliënten zich welkom voelen, een afspraak maken bij de dokter, een briefje maken voor medicijnen, het intakeformulier invullen voor nieuwe cliënten, zorgen dat er koffie klaarstaat voor wie daar behoefte aan heeft, etc.

Ik heb nog vaak moeten denken aan de eerste keer dat ik een intakeformulier moest invullen voor een cliënt die om hulp vroeg bij een slaapplaats. Het had flink gesneeuwd die dag, het was ijskoud en hij stond op straat. Hij kwam binnen met een tasje met spullen. Een vriendelijke, bescheiden man, die kwam vragen of wij iets konden doen voor hem. Hij was al dankbaar dat ik een plek voor hem wilde regelen in de nachtopvang. Die avond was hij tenminste weer even onderdak. Helaas kon Vluchtelingen in de Knel verder niets meer voor hem doen….

Gelukkig zijn er ook positieve verhalen. Een cliënt die blij komt melden dat hij een permanente verblijfsvergunning heeft gekregen. Hij kan na jaren van onzekerheid een leven opbouwen samen met zijn vrouw en kinderen. Je merkt dan dat het hele kantoor heeft meegeleefd en blij is voor de man en zijn familie.
Ik realiseer me dat we helaas niet iedereen kunnen helpen, maar ik ben toch blij dat ik met mijn bescheiden bijdrage het team help om een aantal mensen hoop op een nieuwe toekomst te geven.

Jeanne

 

Voorstelling: AS I LEFT MY FATHERS HOUSE

Als er iemand is die harten raakt met het verhaal van mensen op de vlucht dan is het Bright Richards. Zijn voorstelling ‘As I Left My Fathers House’ kreeg veel aandacht en ontving in 2011 de Compassieprijs.
In het stuk weeft hij de vluchtverhalen van een moslim, een jood en een christen tot een muzikaal en theatraal geheel van hoog niveau.
Bright, zelf ex-vluchteling, vecht al heel lang voor de zaak van vluchtelingen in ons land. Deze voorstelling wordt gespeeld voor al die mensen die begaan zijn met het lot van vluchtelingen / ongedocumenteerden. Dit is een goede gelegenheid om hun situatie beter te leren kennen en te begrijpen. Na afloop van de voorstelling is er een nagesprek met de makers.

Meer informatie over New Dutch Connections, de achtergronden van het project en de voorstelling vindt u op www.newdutchconnections.nl Voor meer informatie over de voorstelling: www.asileftmyfathershouse.nl

Op zondag 23 juni speelt New Dutch Connections in de Ontmoetingskerk,
Meerkollaan 3, 5613 BS Eindhoven.
Je bent van harte welkom!

Het Netwerk Humaan Omgaan met Vluchtelingen heeft het initiatief genomen deze voorstelling in het kader van de Dag van de Vluchteling naar Eindhoven te halen. We zijn ervan overtuigd dat je daarna met andere ogen naar vluchtelingen kijkt.

Aanvang voorstelling 15.00. De kerk is open vanaf 14.45. Einde plm. 17.00 uur.

Na afloop is een vrijwillige bijdrage welkom voor het Netwerk HOV en de stichting Vluchtelingen in de Knel Eindhoven.
We vinden het fijn als je iemand meeneemt.

Aanmelden via info@newdutchconnections.nl

Deze voorstelling is mede mogelijk gemaakt door bijdragen van de Gemeente Eindhoven, de Konferentie Nederlandse Religieuzen, Ontmoetingskerk Eindhoven en een anonieme gever.

New Dutch Connections verbindt werelden. NDC wil migranten en Nederlanders samenbrengen door middel van theater en beeldende kunsten. Het doel van NDC is de kloof tussen deze groepen te verkleinen, bruggen te bouwen door het realiseren van een werkelijk en waardevol contact tussen moeilijk bereikbare groepen uit de Nederlandse samenleving.

 

JULLIE HEBBEN RECHT OP…

Andrew reageert met te zeggen, dat hij blij is met veel vrienden die hem ondersteunen. “Medisch word ik goed geholpen door Vluchtelingen in de Knel en ik waardeer jullie aanbod voor de Voedselbank, maar ik kan er geen week van leven. Soms heb ik dagen dat ik geen eten heb. Maar ik ben wel verrast, dat u zegt: je hebt rechten. Zó voel ik het niet; eerder het tegenovergestelde”.

Hij herinnert zich nog heel levendig een voorval uit 2007, dat hij uitgebreid en met stemverheffing vertelt. Ik moet het vanwege de opgegeven ruimte in het  kort weergeven.

Vroeg op een morgen werd hij door een Nederlander, niet in uniform, om zijn identiteitsbewijs gevraagd. Toen Andrew zijn ID gaf, sloeg de man met twee sterke vuisten op zijn hoofd en in zijn gezicht. Hij liep weg, maar de man volgde hem. De politie heeft Andrew naar het Maxima-ziekenhuis gebracht waar hij zich goed geholpen voelde. “Een dokter gaf me zelfs een telefoonnummer dat ik mocht bellen als ik ’s-nachts last zou krijgen. De politie heeft wel alles opgeschreven, maar ik heb er nooit iets meer van gehoord. Ik was toen nog  in de procedure. Enkele weken later kreeg ik een negatieve beschikking”.

Op mijn vraag waar hij het eerste aan denkt als ik naar basisrechten vraag, antwoordt Andrew heel uitdrukkelijk: “ Freedom; vrijheid van samenkomst”. Hij heeft aan de universiteit in zijn land Politieke Wetenschappen en Openbaar Bestuur gestudeerd. “In Nederland kan ik echter geen studie beginnen. Ik mag niet werken om een studie te kunnen betalen en op het ROC heb ik wel Nederlands mogen leren, maar ik mocht geen examen doen. Ik kan ook niet naar mijn land terug en in Nederland voel ik me niet meer veilig. Het IOM kan mij echter niet helpen om naar een ander land te vertrekken.
“Ik ben verrast, maar ik vind de basisrechten wel heel weinig. Het voelt meer als een gevangene”.

 

NIET MIJN NAAM ALSJEBLIEFT!

En dus….praat ik met Sola.
“Ja”, zegt ze nog eens, “niet mijn naam in de krant.
Ik ben altijd bang omdat ik illegaal ben.
Als illegaal is alles voor mij hier dicht.
Het is ook moeilijk om te overleven.
Vooral de laatste tijd, want nu zeggen ze ook nog
dat ik crimineel ben.
En dat is echt niet waar.
Als ik op straat loop
ben ik heel bang
dat ze naar mijn papieren vragen,
want die heb ik niet.
Maar soms zijn mensen aardig
en kan ik anderen helpen.
Ze vertrouwen me; daar ben ik dan blij om.
Vorig jaar zag ik opeens bijna niets meer
met mijn linkeroog.
Ik was toen erg bang.
Wat moest ik doen?
Ik dacht dat ik niet zomaar naar de dokter kon.
Ik ging de volgende morgen heel vroeg
naar Vluchtelingen in de Knel en
gelukkig, Willem-Jan was er al.
En hij maakte een afspraak
met een huisarts.
Toen werd ik minder bang.
Maar de huisarts zei: je oog moet geopereerd worden
Ja. En je hebt natuurlijk geen verzekering.
Gelukkig was het met hulp van de huisarts en Vluchtelingen in de Knel te regelen met het Maxima Medisch Centrum.
Ik ben geopereerd en ik zie weer!
Maar wat ben ik angstig geweest dat ik blind zou worden.
Toen ik beter was, wilde ik zo graag
dank-je-wel zeggen aan Vluchtelingen in de Knel.
Ik heb haast geen geld, maar toch kon ik iets kopen: Koeken.
Wat was ik blij!
Nu heb ik nog een grote droom:
Dat mijn dochter hier zou kunnen komen.
Ik zelf mag hier van Nederland niet zijn.
Hoe zou zij dan hier kunnen komen?
Nee, dit blijft een droom.
Wat ik nog aan iedereen wil zeggen:
Ik ben zo dankbaar dat ze hier in Nederland
mijn oog beter gemaakt hebben.
En….ik ben wel illegaal maar niet crimineel.

gesprek met Agnes Koekkoek

 

Leden van het comité van aanbeveling zijn:

  • Rein Welschen – ex-burgemeester van Eindhoven
  • Zuster Veronique van Woerkum – ex-algemeen overste en houdster van de erepenning van Eindhoven
  • Theo van Boven – emeritus hoogleraar internationaal recht
  • Thom Aussems – directeur-bestuurder Woningbouwvereniging Trudo, Eindhoven
  • Annelie Stevens-Ruiters – directeur GGD Brabant-Zuidoost

 

Dit bericht is geplaatst in Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *