Nieuwsbrief maart 2014

Deze keer: -Het Groene Boekje -Gesprek met Mohammud -Veilige aangifte -Een beschermde woning en het recht op een privéleven

HET GROENE BOEKJE

Voor u ziet u de nieuwsbrief over de basisrechten van ongedocumenteerden: mensen zonder papieren, maar niet zonder rechten. Het garanderen van ieders basisrechten is de kern van het werk van onze stichting. Twee jaren geleden hebben we daarom het groene boekje gepresenteerd. Een boekje waarin deze basisrechten en de organisaties waar ongedocumenteerden deze rechten te gelde kunnen maken, beschreven staan. Ongedocumenteerden hebben hierdoor beter dan voorheen hun weg naar de verschillende instanties binnen Eindhoven en elders kunnen vinden. Het succes van het groene boekje blijkt ook uit het feit dat meer instellingen zich hebben aangemeld om hulp te bieden aan ongedocumenteerden. Om deze reden is het groene boekje toe aan een update. Op 24 april organiseren wij  een bijeenkomst vanaf 17.00 tot 21.00 uur bij de Hoogstraatgemeenschap waarbij de herziene druk van het groene boekje gepresenteerd zal worden. U bent van harte welkom om hierbij aanwezig te zijn. Voor inschrijving kunt u mailen naar mpanzubamenga@vluchtelingenindeknel.nl of telefonisch contact met ons opnemen.

Op het gebied van immigratie en asiel verandert de regelgeving en praktijk snel. Het beleid is er steeds meer op gericht om de zogenaamde kansloze immigranten buiten de grenzen te houden. Vluchten naar Nederland op zoek naar bescherming wordt zoveel mogelijk ontmoedigd door de minister, terwijl er bewegingen zijn vanuit gemeenten om deze mensen ongeacht hun status wel te voorzien van hun basisrechten. Hoewel deze beweging gerechtvaardigd en ondersteund wordt door Europese en internationale regels, wordt het Nederlandse vreemdelingenbeleid strikter en inhumaan. Te denken valt aan de nieuwe bevoegdheden voor politie en marechaussee om zonder toestemming van de bewoner een woning te doorzoeken bij vermoeden van illegaal verblijf in Nederland. Tijdens een voorlichtingsdag door Vluchtelingen in de Knel aan scholieren van de tweede klas van het Augustinianum  is aan de leerlingen gevraagd wat zij hiervan vinden:  ‘oneerlijk en a-relaxed’, antwoordden ze. Wij zien steeds meer mensen en instellingen zich afzetten tegen het Nederlandse asielbeleid in soortgelijke bewoordingen. Het begin van een beter bestaan voor ongedocumenteerden?

Mpanzu Bamenga

 

MIJN GEZIN HEEFT ME EEN THUIS GEGEVEN

Het recht om samen te zijn met gezinsleden –
in gesprek met Mohammud.

Mohammud, geboren in Sierra Leone, woont samen met zijn vriendin, die uit Guinee komt. Ze hebben een zoontje van twee jaar. Zijn vriendin heeft een asielvergunning gekregen en inmiddels de Nederlandse nationaliteit aangevraagd en gekregen. Mohammud zelf heeft onlangs een vergunning aangevraagd om bij vrouw en kind te mogen blijven.

Wanneer ben je in Nederland gekomen?
Ik ben hier sinds oktober 2001. In de oorlog ben ik mijn ouders en mijn familie verloren. Ik was helemaal alleen en ben eerst naar Guinee gevlucht en daarna naar Europa, Nederland. Ik heb me aangemeld in Rijsbergen en ben van daaruit naar Rotterdam gegaan. Ik heb daar  gewoond en ging er naar school. Uiteindelijk is alles gestopt, mijn verblijfstitel werd niet verlengd, want Sierra Leone zou weer veilig zijn voor mij.

Hoe oud was je toen je hier kwam?
15 jaar. Te oud om in aanmerking te komen voor het kinderpardon, te laat voor het generaal pardon. Zonder perspectief stond ik na een paar jaar op straat, ik was helemaal alleen.

Waar heb je jouw vriendin leren kennen?
In die tijd heb ik mijn vriendin in Dordrecht ontmoet, tijdens een Afrikaans feest met barbecue. We voelden meteen iets voor elkaar. Via sms hebben we contact gehouden. Ik voelde me niet meer alleen en ik mocht bij haar komen wonen. Ze heeft mij weer een thuis en toekomst gegeven. Het was  niet altijd  makkelijk, omdat ik heel boos kon worden. Het is moeilijk voor me het verleden te verwerken, maar daar word ik nu bij geholpen.

Nu hebben jullie een kind.
Ja, een jongetje van twee jaar, Ali. Sinds zijn geboorte heeft mijn vriendin last van een hoge bloeddruk. Ik zorg voor haar en het kind. Zij studeert en werkt, ik zorg voor het huishouden. Het was niet mogelijk om te trouwen. Daar heb ik geen goede papieren voor. Ik heb het kindje ook erkend, maar daardoor was het moeilijk om voor hem een verblijfsstatus te krijgen. Na veel moeite is dat gelukt. Nu mijn verblijfstitel nog, om hier te mogen blijven bij de mensen van wie ik houd en die mij weer hoop en toekomst hebben gegeven.

Wij hebben een goede huisarts. Ze leeft met ons mee. Ze weet hoe belangrijk het is, dat wij als gezin bij elkaar mogen blijven. Zij staat daar volledig achter.
Via een contactpersoon ben ik in aanraking gekomen met Vluchtelingen in de Knel. Eerst stuitte ik op een cliënten stop. Sinds februari loopt er  een procedure voor gezinshereniging en ben ik niet meer illegaal.
Het gesprek wordt afgerond met een gedachte aan zijn moeder, die hij vaak nog dichtbij voelt. Zeker nu hij zich weer thuis voelt in zijn gezin lijkt het of hij het warme gevoel dat hij bij zijn moeder had, weer hervonden heeft.
“Ik hoop dat ik bij mijn familie kan blijven. Het is de enige familie die ik heb”.
Dat hoop ik ook. Het was een fijne ontmoeting.

Betty van Spreeuwel

 

VEILIGE AANGIFTE

Een ieder heeft recht op veiligheid en bescherming. Het is daarom een basisrecht om veilig aangifte te kunnen doen.
Ongedocumenteerden die slachtoffer of getuige zijn van strafbare feiten kunnen in Nederland helaas niet veilig aangifte doen, omdat ze op grond van hun status altijd het risico lopen om tijdens de aangifte bij de politie zelf in vreemdelingenbewaring te worden geplaatst.

Verschillende cliënten van Vluchtelingen in de Knel hebben hiermee te maken gehad. In alle gevallen bestaat er een grote angst voor de politie en bij enkelingen is in het verleden helaas gebleken dat deze angst terecht is, toen ze na de aangifte maanden in bewaring werden geplaatst en de dader van het strafbare feit dezelfde dag in vrijheid werd gesteld.

In feite wordt hiermee gezegd dat het belang om de openbare orde te handhaven en een ongedocumenteerde te beschermen tegen een aan hem gepleegde misdrijf niet prevaleert boven het vervolgen van een zware overtreding of misdrijf. Deze belangenafweging staat de laatste tijd onder druk. In verschillende grote steden zijn er zowel bij de politie als lokale politiek mensen die hier anders tegenaan kijken. In Amsterdam is een pilot gestart waarbij de politie samen met burgers en ongedocumenteerden werkt aan herstel van vertrouwen. In bepaalde omstandigheden kunnen ongedocumenteerden veilig aangifte doen. In Utrecht is een gemeenteraadslid met een initiatief raadsvoorstel gekomen om veilig aangifte mogelijk te maken, wat ze het “free in, free out” principe noemt. In Eindhoven wordt door Vluchtelingen in de Knel gekeken naar mogelijkheden. Met verschillende partijen wordt gekeken of hier draagvlak voor is. Tot dat moment zullen we het moeten doen met de huidige realiteit, namelijk dat veilig aangifte niet gegarandeerd kan worden.

Mpanzu Bamenga

 

EEN BESCHERMDE WONING EN HET RECHT OP EEN PRIVELEVEN

Onze opvanghuizen zijn bedoeld als veilige plek. Een plek waar onze mensen niet bang hoeven te zijn voor de vreemdelingenpolitie. De adressen zijn dan ook alleen bij een paar medewerkers van Vluchtelingen in de Knel bekend. Maar zelfs dan blijkt een veilige plek niet altijd gewaarborgd, heeft Alpha inmiddels ervaren.

Thuis opgepakt

“Er zijn twee dingen in Nederland die ik niet vertrouw”, vertelt Alpha me tijdens een ontmoeting op ons kantoor. “Ten eerste het Nederlandse weer en ten tweede de politie.” Alpha is sinds 2013 cliënt bij Vluchtelingen in de Knel en is bezig een herhaalde asielaanvraag voor te bereiden in verband met het gevaar dat hij als politiek journalist in zijn land van herkomst loopt.

Het is een donderdagochtend negen uur als de deurbel gaat in het opvanghuis waar Alpha verblijft. Vanuit zijn raam ziet hij onbekende mensen voor de deur staan. Hij wil naar Vluchtelingen in de Knel bellen om te vragen of wij een reparateur gestuurd hebben, maar heeft geen beltegoed. De deur doet hij voor de zekerheid maar niet open. Om 10 uur wordt er opnieuw aangebeld en op de deur gebonsd. Opnieuw doet Alpha niet open, maar hij loopt wel naar beneden. Daar blijken al vier mensen in de woonkamer te staan. Politie. Ze willen zijn documenten zien en zeggen dat hij moet meekomen. “Wat heb ik misdaan?”, vraagt Alpha. Het antwoord maakt hem nog steeds kwaad: “Je bent illegaal, en je moet terug naar je eigen land”.

Alpha wordt meegenomen naar het politiebureau en in een cel geplaatst. Met behulp van een verklaring van zijn behandelend arts lukt het Vluchtelingen in de Knel ’s avonds hem weer vrij te krijgen. In plaats van de bewaring, wordt aan Alpha een vervangende meldplicht opgelegd. Een vrijwilliger van Vluchtelingen in de Knel gaat elke week met hem mee om te stempelen, omdat hij alleen niet durft.

Makkelijker binnentreden woningen

Later op de dag is de vreemdelingenpolitie nogmaals het opvanghuis van Vluchtelingen in de Knel binnen gegaan. Die tweede binnentreding wordt gerechtvaardigd op basis van de eerdere aanhouding: in een woning waar eenmaal een vreemdeling zonder verblijfsvergunning is aangetroffen, zou grote kans zijn dat er nog meer vreemdelingen zonder vergunning aanwezig zijn. Er is dan een ‘redelijk vermoeden van illegaal verblijf’, op basis waarvan de politie een woning  zonder toestemming van de bewoner mag binnengaan.

Per 1 maart 2014  is bovendien een nieuwe wet ingevoerd waarmee de vreemdelingenpolitie nog meer bevoegdheden krijgt bij het binnentreden van woningen. De vreemdelingenpolitie mag nu ook de woning doorzoeken om te kijken of er identiteitsdocumenten liggen die de terugkeer van de vreemdeling naar het land van herkomst mogelijk maken. Bewoners mogen gefouilleerd worden en de inhoud van tassen, kleding, mobiele telefoons en computers mag worden doorzocht.

Vluchtelingen in de Knel ziet in de nieuwe regels een verdere aantasting van het recht op privéleven. De plek waar iemand leeft, zou beschermd moeten zijn tegen willekeurig binnentreden. Het binnengaan en doorzoeken van een woning enkel op basis van het ´vermoeden´ dat er een onrechtmatig verblijvende vreemdeling aanwezig zou zijn, staat daar haaks op.

De bevoegdheden van de vreemdelingenpolitie staan bovendien niet in verhouding tot de bevoegdheden die de politie in het strafrecht heeft. Wanneer er aanwijzingen zijn dat iemand een misdaad heeft gepleegd, is de politie aan veel strengere regels gebonden om een huis binnen te gaan en te doorzoeken.

Kennelijk vindt de regering een vermoeden van onrechtmatig verblijf zwaarder wegen dan een vermoeden van crimineel gedrag.

Maaike Graaff

 

WIST-U-DAT..

  • Er sinds het verschijnen van de vorige nieuwsbrief drie cliënten een verblijfsvergunning hebben gekregen! Het betreft alle drie een asielverblijfsvergunning.
  • Twee cliënten uitstel van vertrek toegekend hebben gekregen en daarmee weer recht hebben op overheidsopvang en voorzieningen.
  • Twee cliënten met onze hulp vrijwillig zijn teruggekeerd naar land van herkomst.

 

Leden van het Comité van aanbeveling:

  • Zuster Veronique van Woerkum – ex-algemeen overste en houdster van de erepenning van Eindhoven.
  • Theo van Boven – emeritus hoogleraar internationaal recht.
  • Thom Aussems – directeur-bestuurder Woningbouwvereniging Trudo, Eindhoven.
  • Annelie Stevens-Ruiters – directeur GGD Brabant-Zuidoost.

 

Voortaan zelf de nieuwsbrief ontvangen?

Schrijf je hier gratis in!

 

Dit bericht is geplaatst in Actueel, Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *