Nieuwsbrief winter 2014

Deze keer: – Hoop – Kinderpardon – Bed, bad, brood en begeleiding

HOOP

Als je werkt met mensen die continu tegen grenzen aanlopen, mensen die bedreigd worden in hun bestaansrecht, hoe houd je dan hoop? En belangrijker nog, hoe houden die mensen zelf hoop?

Wij putten natuurlijk hoop uit de verblijfsvergunningen die onze cliënten alsnog krijgen. Maar onze hoop groeit ook uit de ervaring dat het betekenisvol is om mensen te laten voelen dat ze bestaansrecht hebben, ook als dat door een overheid of een immigratiedienst misschien wel nooit zal worden vertaald in een verblijfsrecht. Jimmy, een van onze cliënten die bezig is samen met ons een nieuwe asielprocedure voor te bereiden, vertelde ons dat wij zijn hoop zijn “omdat we hem accepteren voor wie hij is, en niet voor wie hij was”. De hoop die wij daar uit putten is – zoals zo mooi omschreven door Vaclav Havel –  niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen, maar de zekerheid dat iets zinvol is, ongeacht het resultaat.

In ons werk bij Vluchtelingen in de Knel hebben we het afgelopen jaar, naast alle moeilijkheden, opnieuw veel momenten gehad waarin we gesterkt zijn in die zekerheid. Toen we er als team bij stil stonden, realiseerden we ons dat we dagelijks wel ergens hoop van krijgen: dat het lukte om een echtpaar te herenigen dat elkaar was kwijtgeraakt; dat mensen ons bellen om te vragen of ze ergens mee kunnen helpen; de hartelijkheid van onze vele vrijwilligers; of wanneer we zien dat iemand die stil en verdrietig binnenkwam, langzaam begint op te leven.

Toen een van onze cliënten dit jaar overleed aan een medische aandoening,  kwamen er twee agenten. Zij deden hun uiterste best om de identiteit van onze cliënte te achterhalen, en of ze misschien familie had die ze konden bereiken. Ze hadden volgens hun protocol best een stempel “Identiteit onbekend” op een formulier mogen zetten om het daarmee af te sluiten, maar dat wilden ze per se niet, omdat het te onwaardig zou zijn. Ook dat gaf ons hoop.

En tot slot. De gemeente Eindhoven heeft eind november toegezegd te willen voorzien in de belangrijkste basisrechten van onze cliënten: bed, bad, brood en begeleiding. Hoopvoller kunnen we het jaar niet afsluiten.

Maaike Graaff

 

KINDERPARDON

Ali en zijn familie kregen alsnog een vergunning, nadat ze de hoop eigenlijk al hadden opgegeven.

“Ik ben Ali, ik ben 20 jaar en ik woon sinds augustus 2002  in Nederland. Het vertrek uit mijn land was heel erg lastig voor mijn ouders, want ze moesten alles achterlaten. Maar ze hadden alles over voor onze veiligheid. Ons verblijf in Nederland verliep nooit soepel, keer op keer kregen we negatief nieuws. We hadden mentaal geen rust, maar toch hielden we hoop, en met de hulp van Vluchtelingen in de Knel hadden we meer hoop.
Ik kon naar school. Ik ging graag naar school. Ik wil de techniek in. Ik zou graag ingenieur willen worden op het gebied van robotica/automatisering. Ik vind techniek heel leuk; van jongs af aan maak ik kleine autootjes en sleutel ik graag aan apparaten Mijn hobby is (technisch) tekenen, iets dat bij ons in de familie zit. Ook heb ik een passie voor computers; ik heb zelf mijn eigen computer gebouwd en ik help anderen altijd als ze moeite hebben op ICT-gebied.
Toen ik achttien werd, moest ik stoppen met de studie. Het was heel erg moeilijk voor mij om dat te accepteren. De enige mogelijkheid om aan mijn toekomst te bouwen, werd me afgenomen.
Twaalf jaar hebben we in onzekerheid geleefd, op het moment dat we de hoop hadden opgegeven, kregen we te horen dat ons verblijf werd verleend in Nederland door de kinderpardon regeling. Dit nieuws betekende alles voor ons. Wat ik wil zeggen is dat je altijd moet geloven en hoop hebben. Ik hoop dat dit verhaal iets kan betekenen voor de lezers.”

Ali

 

BED, BAD, BROOD EN BEGELEIDING

Op 10 november deed het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) een belangrijke uitspraak op een klacht die door de Protestantse Kerk en advocaat Pim Fischer was ingediend. Het ECSR gaf aan dat ook vreemdelingen zonder rechtmatig verblijf toegang moeten hebben tot ondersteuning zoals opvang, voeding en kleding. Dit omdat het recht op een menswaardig bestaan zo fundamenteel is dat hierop geen uitzonderingen gemaakt kunnen worden.

De vierde B.
Staatssecretaris Teeven heeft aangegeven voorlopig geen gevolg aan de uitspraak te zullen geven. Verschillende gemeenten in Nederland hebben gelukkig aangegeven dat wél te zullen doen. Zo ook de gemeente Eindhoven. Eind november nam de gemeente een motie aan om te zorgen voor Bed, Bad, Brood en Begeleiding. De gemeente Eindhoven onderscheidt zich daarmee van andere grote gemeenten, die vooral voor nachtopvang willen zorgen, en geeft écht gevolg aan de uitspraak. In de uitspraak wijst het Comité namelijk op de noodzaak om maatregelen te treffen om dakloosheid te verminderen én te voorkomen dat mensen dakloos blijven of opnieuw dakloos worden. Begeleiding is bij uitstek een middel om naar dat doel toe te werken.

De plannen
Vluchtelingen in de Knel is druk in overleg met de gemeente Eindhoven over hoe de plannen vorm moeten krijgen. Er is een tijdelijke nachtopvang opgezet voor de mensen die op dit moment op straat staan. Begin volgend jaar wordt gekeken hoe de rest van het plan (waaronder de dagopvang en begeleiding) er uit gaat zien.

 

EINDELIJK THUIS

Ja. dat is een goede titel voor dit verhaal. Mohamed heeft sinds 2000 vaak in angst geleefd. “Soms was mijn hoofd kapot” zegt hij “en kon ik nergens meer aan denken”.
In het jaar 2000 was hij nog in Sierra Leone, achtervolgd door Rabbul, een terroristische groep. Dank zij een gezant van de Verenigde Naties kon hij naar Nederland. Ja, daar kon de IND niet zomaar tegenop en hij kreeg een verblijfsvergunning voor een half jaar. Maar uiteindelijk werd hij toch “uitgeprocedeerd” verklaard, dat was in 2005. Eigenlijk stond hij toen op straat. Maar hij had een kennis die zei: “Je moet naar Eindhoven gaan”. Daar zwierf hij rond; dan weer eens bij die, dan weer bij die.

Maar de IND weet hem te vinden en in 2009 wordt hij op het vliegtuig gezet naar Sierra Leone, om met het volgende vliegtuig weer teruggestuurd te worden naar Nederland. Nu verwijzen vrienden van hem, hem naar “Vluchtelingen in de Knel”. Peter wordt zijn coach. “Peter heeft heel veel voor me gedaan” zegt hij . En dat herhaalt hij.

Op een dag neemt een vriend hem mee naar kennissen en daar ontmoet hij Maristella, die in Brazilië door een Nederlands echtpaar is geadopteerd toen ze twee jaar was. Ze heeft haar dochtertje Anjola bij zich.
En… het klikt onmiddellijk tussen Mohamed en Anjola. Maar er gebeurt nog meer. Tussen Maristella en Mohamed begint liefde te groeien. Na verloop van tijd
nodigt zij hem uit om bij haar te komen wonen. En dat doet hij maar al te graag! Dan zijn we al weer een jaar verder. Nog steeds geen rechtmatig verblijf. Een nieuwe ramp: hij wordt ernstig ziek. En weer wordt er voor hem gezorgd, zodat hij naar het ziekenhuis kan. Gelukkig loopt het goed af. Ondertussen is hun eerste kindje geboren: Gabriël. Bij “Vluchtelingen in de Knel” werkt Peter verder aan zijn verblijfsvergunning.

Oktober 2014. Ongelooflijk: hij krijgt een verblijfsvergunning op basis van zijn gezinsleven! Na een eerste interview nodigt hij me uit om eens bij hem thuis te komen; Maristella en zijn kinderen te ontmoeten. En dat doe ik graag. Zijn zoontje van nog geen twee steekt me zijn zuigbekertje toe. Als ik doe alsof ik drink roept hij “oh- oh”. Het is een schattig kereltje.
En Anjola helpt Mohamed met zijn Nederlands. Als hij iets niet goed zegt, roept zij: “fout Papa”. Met Maristella en Mohamed heb ik een goed gesprek. In dit uurtje heb ik ervaren wat het voor Mohamed wil zeggen: “Eindelijk thuis”.

Eindelijk thuis – na 14 jaar.

Agnes Koekkoek

 

L’ESPOIR

Onze nieuwe medewerker Laura stelt zich voor

Vorig jaar rond deze tijd leverde ik mijn masterscriptie in en begin 2014 had ik mijn rechtendiploma op zak. Toen wist ik al dat ik de kant van mensenrechten en vreemdelingenrecht op wilde. Mede door mijn tijd als vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk, waar ik ontdekte hoe inspirerend ik het vond om met asielzoekers te werken. Mensen die zoveel hebben meegemaakt en toch over een indrukwekkende dosis vastberadenheid en veerkracht beschikken. Ontzettend blij was ik dan ook toen ik hoorde dat ik als juridisch en sociaal begeleider aan het werk kon in Eindhoven. Het is inmiddels zes weken geleden dat ik begon bij stichting Vluchtelingen in de Knel. Ook al ben ik al een beetje gewend aan de nieuwe omgeving, mijn hoofd zit elke dag weer vol met nieuwe indrukken. Het werk heeft vele leuke kanten, zoals het contact met cliënten, de afwisseling en uitdaging van de werkzaamheden. Zo belde ik bijvoorbeeld met Congolese ziekenhuizen om informatie te krijgen over behandelmogelijkheden, wat best lastig communiceren was ondanks dat ik redelijk Frans spreek. Maar ook heb ik in de korte tijd dat ik hier werkzaam ben vervelende dingen meegemaakt, zoals toen het hoger beroep van een cliënt werd afgewezen, waar hij al zijn hoop op had gevestigd. Of toen we wegens een beperkt aantal opvangplekken ervoor moesten kiezen een jonge vluchteling geen opvang te bieden.  Door de eerder genoemde  veerkracht  en vastberadenheid die de meeste cliënten hebben, blijven zij ondanks alles hoop houden. Hoop om de procedure te winnen, hoop om ook een bestaan te kunnen opbouwen. Dat vind ik indrukwekkend om te zien, net als de overtuiging waarmee mijn collega’s zich onverminderd inzetten voor hun cliënten en voor de organisatie. Gelukkig is er in de samenleving in toenemende mate aandacht voor de situatie van onze doelgroep, zoals blijkt uit de motie van de gemeente Eindhoven voor Bed, Bad, Brood en Begeleiding. Hierdoor hoeft in de toekomst hopelijk niemand meer op straat te verblijven en in een uitzichtloze situatie te belanden.

Laura van Dam

 

WIST-U-DATJES

  • Er sinds het verschijnen van de vorige nieuwsbrief negen cliënten een verblijfsvergunning hebben gekregen! Het betreft vijf vergunningen wegens het Kinderpardon, drie asielvergunningen en een vergunning voor verblijf bij familie.
  • Eén cliënt uitstel van vertrek toegekend heeft gekregen om medische redenen en daarmee weer recht heeft op overheidsopvang en voorzieningen.
  • Eén cliënt weer recht heeft gekregen op overheidsopvang en voorzieningen wegens een uitspraak van een rechtbank in zijn asielprocedure.

 

Leden van het Comité van aanbeveling zijn:

Zuster Veronique van Woerkum – ex-algemeen  overste en houdster van de erepenning van Eindhoven.
Theo van Boven – emeritus hoogleraar internationaal  recht.
Thom Aussems –  directeur-bestuurder  Woningbouwvereniging Trudo, Eindhoven.
Annelie Stevens-Ruiters –  directeur GGD Brabant- Zuidoost.

Dit bericht is geplaatst in Nieuwsbrief. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *