Het kabinet heeft de politie opgedragen om een vast quotum illegalen op te pakken. Zo’n quotum is nieuw. De politie zou dit jaar 4800 illegalen op moeten pakken. Tot nu toe werd er alleen gejaagd op criminele illegalen, maar nu moet de politie ook illegalen oppakken die niet in de criminaliteit zitten.
Die mensen worden dan maandenlang opgesloten in de vreemdelingenbewaring, ook als ze niets crimineels gedaan hebben. Daarna wordt het overgrote deel weer “geklinkerd”, dat wil zeggen op straat gezet. Waar ze na verloop van tijd weer opnieuw worden opgepakt, weer in vreemdelingenbewaring terecht komen, tot ze weer geklinkerd worden, enzovoorts.

De meeste grote steden hebben al aangekondigd niet aan dit quotum mee te willen werken. Ook de politiebond ACP en de oppositie heeft al felle kritiek laten horen.
Politievakbond ACP vraagt zich af waar de politie de mankracht vandaan moet halen om het quotum te halen: “Vreemd dat het kabinet met een illegalenquotum komt, terwijl het vorig jaar de bonnenquota bij de politie juist heeft afgeschaft.”
Burgemeester Van der Laan uit Amsterdam begrijpt niet waarom er voor “zo’n gevoelig onderwerp” een quotum wordt ingesteld. “Het gaat om kwetsbare mensen.”
Den Haag en Utrecht weigeren allebei “jacht op illegalen te maken”, en ook Groningen, Almere, Leeuwarden en Rotterdam hebben felle kritiek.

Nu heeft ook Eindhoven laten weten dat ze niets zien in dit quotum. Een meerderheid van de gemeenteraad heeft een motie aangenomen waarin staat dat de politie van het oppakken van illegalen geen prioriteit mag maken, en dat de kabinetsopdracht niet mag ontaarden in een jacht. Burgemeester Van Gijzel voelt er ook weinig voor: “We hebben er trouwens ook de politiemensen niet voor”, aldus Van Gijzel.

Onze directeur Willem-Jan van Wijk werd geïnterviewd over het illegalenquotum. Zie hieronder het videointerview, of lees het artikel in het Eindhovens Dagblad.

Lees hier de hele vacaturetekst.

“Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen”
-Artikel 1 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

Conferentie basisrechten ongedocumenteerden

21 maart 2012, Raadszaal Stadhuis Eindhoven

Op 21 maart wordt in verschillende gemeenten in Nederland aandacht gevraagd voor de basisrechten van ongedocumenteerden. Gemeente Eindhoven doet dit door op deze dag een conferentie te organiseren samen met Vluchtelingen in de Knel.
Op de conferentie wordt onder andere een praktische brochure gepresenteerd over de belangrijkste basisrechten. Bruikbaar voor zowel mensen die hulp zoeken als voor hulpverleners.

U bent van harte welkom. Het is wel fijn als u zich van tevoren aanmeldt.
Lees de uitnodiging inclusief de details over de Conferentie Basisrechten Ongedocumenteerden hier!

Helaas is het magische decembergevoel voor vluchtelingen, die om welke reden dan ook, uitgeprocedeerd zijn, niet vanzelfsprekend. De publieke opinie staat voor een streng en rechtvaardig asiel- en migratiebeleid. Maar wanneer een specifiek geval een gezicht krijgt, pas dan realiseert men zich  écht hoe streng en (on)rechtvaardig het beleid is. Vluchtelingen in de Knel wordt dagelijks geconfronteerd met de gevolgen van het beleid, dat vergaande consequenties kent voor het individu.

In deze decemberuitgave van de nieuwsbrief willen wij onze donateurs bedanken. U heeft het mede mogelijk gemaakt dat Vluchtelingen in de Knel in het afgelopen jaar mensen, waar onze overheid niet naar omkijkt, zijn geholpen met het verkrijgen van medische hulp, onderdak, kleding, voedsel, een toekomstperspectief, dat kinderen van uitgeprocedeerde asielzoekers bezocht zijn door Sinterklaas en Zwarte Piet. Dit alles zou niet mogelijk zijn geweest zonder de bijdrage van onze donateurs. Dank u wel!

Namens het bestuur, medewerkers en vluchtelingen,

Mpanzu Bamenga

REFLECTIE EN VOORUITBLIK

Het eind van het jaar is bij uitstek de periode voor reflectie op het afgelopen jaar en een vooruitkijken op het komende jaar. Het afgelopen jaar kan weer niet anders beschreven worden dan zeer bewogen. Opvallend is dat het aantal hulpvragen voor opvang flink is gestegen. Per week vragen er tussen de vijf en vijftien mensen om opvang. Mensen die op straat zijn gezet of al een tijdje proberen te overleven en dat niet volhouden. Het moge duidelijk zijn dat, hoe graag we dat ook zouden willen, niet zulke aantallen mensen kunnen helpen.

Maar ook vaders of moeders die niet bij hun kinderen mogen blijven doen steeds meer een beroep op onze hulp. Een gedeelte van een familie mag blijven en van de ander wordt de vergunning niet verlengd of ingetrokken en moet Nederland verlaten. We proberen dan samen met de familie dit natuurlijk te voorkomen, maar dat lukt niet altijd of het is een zeer lange en moeizame strijd. Een totaal andere strijd in het afgelopen jaar, die helaas is verloren, is die tegen het strafbaar stellen van ongedocumenteerden. In de zogenaamde implementatiewet terugkeerbeleid is bepaald dat iedereen van wie is gezegd dat ze Nederland moeten verlaten en toch in Nederland blijft, een boete kan krijgen van maximaal 3800 euro en als je dat niet kunt betalen maximaal zes maanden in gevangenis kan worden gezet. Het geldt eigenlijk voor iedereen die door ons geholpen wordt; een boete op dat je bestaat! Helaas is de betreffende wet bijna geruisloos door het parlement aangenomen.

Wat de precieze gevolgen hiervan zullen zijn op de mensen die wij proberen vooruit te helpen, is nu nog niet helemaal duidelijk, maar wel dat het zeker geen positieve gevolgen zal hebben op vluchtelingen. Iedere keer dat een cliënt b.v. een nieuwe aanvraag doet om in Nederland te blijven, zoals een ouder die bij zijn of haar eigen kind wil blijven, kan een boete opgelegd krijgen. Het enkele risico om gestraft te kunnen worden wordt dan ook een extra barrière om je recht te kunnen gaan halen. Dit nog afgezien van alle andere barrières zoals de hoge leges en verhoogde griffiekosten. Maar dat belet mensen niet om hun recht proberen te halen en daar zullen we ze blijvend mee helpen.

Dit proberen te helpen, doen we komend jaar al 20 jaar. Jawel, Vluchtelingen in de Knel heeft een bescheiden feestje te vieren. Het is komend jaar 20 jaar geleden dat de Zusters van Liefde het initiatief hebben genomen om vluchtelingen met raad en daad bij te staan en in wiens voetsporen wij nog steeds werken. We willen stilstaan bij de duizenden (!) mensen die de afgelopen twintig jaar een beroep op onze inzet hebben gedaan en de mensen die nog iedere dag bij ons binnenlopen en onze hulp nodig hebben om een nieuwe toekomst te zoeken. En dat zullen we blijven doen.

 Willem-Jan van Wijk

EERSTE INDRUK

Mijn naam is Monique, 49 jaar en sinds eind oktober werkzaam als vrijwilligster. Volkomen blanco stapte ik eind oktober 2011 binnen bij “Vluchtelingen in de Knel”. Het enige wat ik wist was, dat ik graag wilde opkomen voor mensen en dan graag voor mensen die mijn inziens “monddood” waren gemaakt. Ik wilde graag gaan kijken of ik iets van een stem voor ze mocht gaan worden. Een mooi streven, maar ik had er nog geen notie van hoe dat vorm gegeven zou kunnen worden, totdat ik daadwerkelijk in ons kleine kantoortje geconfronteerd werd met het asielbeleid van nu.

Ik zag mensen binnen komen, enkel met een rugzak, zo van de straat. Je kon zien dat ze waarschijnlijk ook op diezelfde straat de nacht hadden doorgebracht. Er wordt wat eten gehaald en door één van de vrijwilligers een intakeformulier ingevuld, dat zo belangrijke papiertje, wat er hopelijk voor gaat zorgen dat men ergens een dak boven het hoofd krijgt en dat er naar ze om wordt gekeken. Ik leer dat we niet al deze mensen op kunnen vangen, het kantoortje zit namelijk elke dag vol met mensen die je onderdak en begeleiding zou gunnen.

Tijdens een gesprek samen met Willem Jan en een vluchteling uit Sierra Leone, hoorde ik Willem Jan zeggen: “sorry meneer we kunnen niets voor u doen”, gevolgd door een lange stilte. Vervolgens kan Willem Jan aan hem vertellen wat we wel voor hem kunnen doen. Het aanvragen van voedselhulp, bezoek aan de huisarts en eventueel medicijnen. Na een tijdje staat de man op en gaat… weer de straat op. Je mag en kan hier niet lang stil bij blijven staan, doe je dat wel zou het betekenen dat je de wereld wil verbeteren en geloof me, dat blijft  een onmogelijke taak. Maar in dat zelfde gesprek wordt er toch een start mee gemaakt, we bieden aan wat  binnenonze mogelijkheden ligt. Of deze man daar gebruik van gaat maken, ik heb geen idee … net zo min of ik deze man ooit nog terug ga zien. Schrijnend, maar wel de realiteit in ons land.

Ik zie ook mooie dingen, het moment dat we wél 2 mannen kunnen opvangen en wellicht meer voor ze kunnen gaan betekenen. Ik zal nooit vergeten, de brede glimlach op hun gezichten bij het vertrekken naar hun nieuwe onderkomen. Je zou kunnen denken, DIE glimlach daar ga ik voor! Echter ook bij minder hulp heb ik inmiddels dezelfde glimlach mogen zien:  wanneer we een afspraak mogen maken bij de zo nodige fysiotherapeut of bij een vrouw die binnen komt met een heel vrolijk kind die onbezorgd een speeltje uit de kast krijgt.

Nee, we kunnen de wereld niet verbeteren, maar misschien kunnen we ooit Nederland laten zien dat het anders kan en anders zou moeten. Ik hoop dat ik daar nog een tijdje aan bij mag dragen.

Diep respect heb ik gekregen voor al mijn collega’s, die mij laten zien dat menselijkheid nog steeds bestaat en bij “Vluchtelingen in de Knel” hoog in het vaandel staat!

 Monique van Zwieten

 WAARHEEN?

Nathalie, 30 jaar, komt uit Burundi, Vader was Tutsi, moeder Hutu. Zij was een jaar of tien, toen de strijd tussen Hutu’s en Tutsi’s losbarstte. ”Wat ik toen meemaakte, blijft mijn leven in mijn hoofd”, zegt Nathalie. Het gezin vluchtte naar Congo, maar ook daar waren zij verre van veilig.  Toen zij dachten dat het in Burundi rustiger was, gingen zij daarom terug. Maar veilig was het er nog lang niet: Moeder en zusje werden door de militairen gedood. Haar broer?….verdwenen. Haar vader werd ziek en Nathalie zorgde voor hem. Keer op keer kwamen de militairen geld eisen. Als mijn vader geen geld had werd hij afgeranseld. Eén keer heb ik tegen de militairen gezegd; ”Dood mij maar, laat mijn vader met rust”. Mijn vader stierf in wanhoop.

Ondertussen was ik klaar met mijn toelatingsexamen voor de universiteit. Ik zou economie gaan studeren. Maar ik stond helemaal alleen en het is nog gevaarlijker voor een vrouw alleen. Ik heb kunnen vluchten en kwam in Nederland terecht. Via de politie kwam ik in Ter Apel terecht voor een asielverzoek. Dat was in 2004. Binnen een paar maanden kreeg ik een  verblijfsvergunning.

Ik kwam in Eindhoven, leerde Nederlands en daarna ging ik naar het ROC voor een opleiding in de zorg. Al gauw kon ik beginnen te werken in een  verzorgingshuis. Ik heb er bijna vier jaar gewerkt. Ik werkte er zo graag. Ik werd weer gelukkig. Toen kwam als een donderslag bij heldere hemel het bericht dat mijn verblijfsvergunning niet verlengd zou worden. Daar had ik helemaal niet op gerekend. Mijn advocaat probeerde van alles, maar: “Nee,” zei de IND: “Burundi is veilig”. Mijn nachtmerries kwamen terug. Nu ben ik wanhopig. Ik wilde  niet meer leven. Ik probeerde een eind aan mijn leven te maken. Ik ben nu in behandeling bij een psychiater. Ik hoor vaak: “Nederland heeft zo’n behoefte aan mensen in de zorg”. Kan ik nog hopen? Een vriend van mij die in dezelfde situatie zit, zei laatst: “Ik bid tot God, dat Hij de mensen van de IND net zo erg laat lijden, als ik geleden heb”. Maar dat vind ik niet goed. Zo moet je niet bidden……

Opgetekend door Agnes Koekkoek, die in een land leeft, waar een iedereen zich wel grote zorgen maakt over een verdwaalde ORKA.

LAAT MOHAMMED TOCH BLIJVEN

Mohammed is in 2005 hier naar toe gekomen om de oorlog in Irak te ontvluchten. Na ongeveer twee jaar wachten in onzekerheid kreeg hij van de IND te horen dat hij hier zeker 5 jaar mocht blijven. Hij kon nu een eigen leven opbouwen. Hij huurde een huis, slaagde voor zijn rijexamen en kocht een auto. Verder begon Mohammed een eigen bedrijf. Hij startte met een lening een shoarmazaak in het zuiden van het land. Zijn zaak groeide uit tot een bloeiende eetgelegenheid waar Mohammed de dagelijkse leiding heeft en waar ook Nederlanders graag een broodje shoarma eten. Mohammed spreekt vloeiend Nederlands, heeft altijd keurig belasting betaald en nooit een beroep gedaan op een uitkering.

Inmiddels is de situatie in Irak veranderd en vindt de Nederlandse overheid het er voor Iraakse burgers veilig genoeg om weer terug kunnen keren naar hun eigen land. Dit heeft tot gevolg dat de verblijfsvergunning van Mohammed werd ingetrokken en hij moet terugkeren naar een voor hem onveilig land. In een klap wordt zijn leven en alles wat hij hier heeft opgebouwd weggevaagd. Hij heeft immers een goedlopende shoarma zaak, was een lening aangegaan en heeft personeel onder zich. Bovendien heeft hij een huurhuis, heeft Nederlandse vrienden, beheerst de taal; kortom Mohammed is helemaal geïntegreerd in de Nederlandse samenleving.

Het is enorm jammer dat de overheid totaal geen oog heeft voor mensen die vluchten voor geweld en in Nederland een nieuw leven willen opbouwen en daar dan ook in slagen. Mensen die niemand tot last zijn, een positieve bijdrage leveren aan onze samenleving en hun eigen geld verdienen door hard te werken zouden hier moeten kunnen blijven.

Moeten wij vanuit onze christelijke waarden en normen juist in deze decembermaand eigenlijk niet zeggen: Laat Mohammed toch blijven?!

                        Peter Arntz

MENS

Naamloos word je dichtgeslagen,

anoniem lig je in het donker

onder de planken.

Niemand pakt je op, zet je recht of opent je.

Niemand blaast het stof van je rug,

degene die nog zoeken zien niet

meer dan een product op papier.

Tim Walraven

WIST-U-DAT:

 -        één van onze cliënten een verblijfsvergunning heeft gekregen en hierdoor nu legaal bij zijn gezin kan zijn,

-        één van onze cliënten een uitstel van vertrek toegekend heeft gekregen in verband met  zijn medische situatie en weer opgevangen wordt door de overheid,

-        Sinterklaas en twee van zijn Pieten ook dit jaar de kinderen van Vluchtelingen in de Knel heeft bezocht en we samen een zeer gezellige middag hebben gehad,

-        we van plan zijn om ons twintig-jarig jubileum bescheiden te vieren op 20 juni  2012, de international Dag van de Vluchteling.  Noteert u het alvast in uw agenda?

Ook vluchtelingenkinderen hebben recht op speciale bescherming.

Eindhovens Dagblad

Daarom houden Vluchtelingen in de Knel en Het Netwerk voor Humaan Omgaan met Vluchtelingen een wake op de markt van Eindhoven op zaterdag 3 december van 14.00 tot 15.00 uur.De wake verloopt in Sinterklaassfeer met liederen, gedichten en surprises. Iedereen is welkom en kan meedoen.

Zie www.vluchtelingenindeKnel.nl / www.Hoogstraatgemeenschap.nl tel 040.2569517 / 2525609

Op woensdag 2 november vond in het gemeentehuis van Eindhoven een bijeenkomst plaats om de slachtoffers van het vreemdelingen-beleid te gedenken. Herdacht werden hen die in vreemdelingen-detentie zijn gestorven, hen die uit wanhoop zich zelf van het leven hebben beroofd en hen die door de uitzichtloosheid getraumatiseerd werden.

Er werd opgeroepen om stil te staan bij de betekenis van hun dood en uitzichtloosheid. De bijeenkomst werd georganiseerd door Vluchtelingen in de Knel en het Netwerk voor Humaan Omgaan met Vluchtelingen. Het actiekoor ‘Het lopend Vuurtje’ verleende zijn medewerking.

Woord van welkom door Gerard van de Ven

Lees hier het Verhaal van Idras

Lees hier de voordracht van Willem-Jan van Wijk

Gevangenis is de plek waar ik zat voor tien maanden  alleen omdat ik asiel heb aangevraagd. Vluchteling te zijn is niemands keuze. En ik heb altijd een vraag zonder antwoord: waarom moest ik daar zitten, waarom ik, en tot wanneer?

Tien maanden: Tafelberg, Zeist, Veenhuizen, Schiphol Oost.

Er is een lege plek op mijn CV, vanaf september 2006 tot en met juni 2007 ik was in vier verschillende detentiecentra. Bij sollicitatiegesprekken weet ik nooit hoe ik moet uitleggen wat ik deed tijdens die periode. Ik was niet op school, ik was niet aan het werk, ik had geen adres, ik was gewoon in een detentiecentrum, in de gevangenis voor onbegrijpelijke redenen. In Tafelberg Detentiecentrum, heb ik door de shock tijdens mijn eerste twee weken niemand gesproken, twee weken  om te denken, om te begrijpen waarom.

Daarna heb ik besloten om te praten met andere asielzoekers. Sommige zaten daar voor een maand, zes maanden, een jaar of meer. Ik zei tegen mezelf: het leven moet doorgaan.

Daarna ben ik naar Zeist detentiecentrum gebracht. Ik moest mijn blote lichaam laten zien  van alle kanten, voor en achter, de linker en de rechterkant, boven en beneden, drie keer zitten om te laten zien of er niks uit mijn koude lichaam komt. Ik zal dat nooit vergeten. Vroeger dacht ik dat alleen mijn vrouw mijn blote lichaam kan zien van alle kanten, of in moeilijke situaties de dokter in het ziekenhuis. Maar nu weet ik dat ook de bewakers in detentiecentra  voor asielzoekers naar mijn blote lichaam kunnen kijken, en tijdens die minuten is mijn gevoel van mens zijn, als gerespecteerde mens door andere mensen, dat gevoel is weg. En ik zal dat nooit vergeten.

Tijdens de intake in Zeist DC, moest ik een naam geven aan de bewakers, een naam van iemand om te informeren over mij in dringende situaties, een vriend of familielid. Ik vroeg in welk geval moeten jullie contact opnemen met mijn vrienden of familie? De bewaker zei tegen mij: bijvoorbeeld als je dood gaat, dan moeten wij familie of vrienden informeren. Misschien vinden heel veel mensen dat heel normaal, maar ik in die situatie, ik wil nooit over dood denken of horen, ik denk over leven. Ik denk over asiel en bescherming, en de bewakers spreken over dood, mijn dood. Mijn mogelijke dood in het detentiecentrum voor asielzoekers.

Ik moest naar de tandarts, dat was volgens mij in februari 2007 in Zeist. Met twee politiemensen, mijn handen geboeid. Ik dacht of ik was een patient een zieke asielzoeker of vluchteling, of misschien een crimineel die in de handboeien naar de tandarts moet. Terug in het detentiecentrum heb ik mijn pijnstillers niet gekregen, in mijn gebit was het verdovingseffect  voorbij, een tablet paracetamol zou een diamant zijn, maar ik heb dat niet gekregen.

Een paar maanden later ben ik naar Veenhuizen detentiecentrum gebracht.

De reis was zo lang, vanaf Zeist in Utrecht tot Veenhuizen in Groningen. Ik was ongeduldig om de nieuwe gevangenis te zien.

Daar hadden de bewakers geen interesse in mijn blote lichaam, ze spraken niet over mogelijke dood. Daar hadden de bewakers een glimlach, ze waren menselijk. Ik dacht dit is het begin van het eind misschien. Want in Veenhuizen was een andere soort detentiecentrum. Ik was niet blij maar een beetje tevreden. Ik had een sleutel voor mijn cel, ik kon bepalen om hoe laat te gaan slapen, ik kon een film kijken met vrienden in de gevangenis, vrienden uit Afghanistan, India, Somalië, Armenië, Cuba, China. We waren broeders. En nu weet ik niet meer waar ze zijn.

Eind April werd ik naar Schiphol – Oost  gebracht.

In Schiphol – Oost detentiecentrum waren de donkerste dagen van mijn leven in de gevangenis. Een nachtmerrie die blijft in mijn hart en ziel. Gewoon, ik heb niet genoeg woorden om  te uitleggen wat ik voelde, wat ik moest ervaren in Schiphol – Oost. Ik had niks gegeten in Veenhuizen, want s’ ochtends met andere asielzoekers we moeten naar een ander detentiecentrum. Daar was ons eten misschien. In de bus van Justitiële Inrichtingen , konden we niks meenemen om te eten. Op Schiphol, zes mannen in een kamertje, we moesten wachten voor de intake, we waren in die kamer voor meer dan 6 uren. We hebben die hele dag en nacht niets gegeten. Alweer mijn blote lichaam laten zien, omdraaien, een spektakel voor de bewakers, dacht ik toen ik één van hen zag lachen. Ik weet nog steeds niet wat er grappig was aan mijn lichaam. Dat soort bewakers, in hun ik zag monsters, sorry maar het voelt zo.

In Mei 2007 waren we op een dag aan het luchten. Dat betekent dat we even naar buiten mochten, binnen een hek. Die dag waren er mensen van de kerk buiten het detentiecentrum om de brand van 2005 te herdenken. Omdat deze mensen met ons probeerde te praten, moesten we van de bewakers eerder naar binnen dan normaal. Een groepje van ons weigerde dit, omdat we geen reden zagen om eerder naar binnen te moeten. Om kwart voor vijf, toen het normale tijd was om naar binnen te gaan, gingen we naar binnen naar onze cel. Daarna kwam er een andere soort politie om ons van onze cel te halen. Ze vroegen of ik zou meewerken. Ik zei ja. Toch kwamen er vier politiemannen met wapenstokken. Ze namen me hardhandig  mee en duwden me tegen de muur. Ze deden mijn handen op de rug en deden handboeien om. Ze namen me mee naar de isolatiecel.

Ik moest achterstevoren lopen met mijn hoofd bijna tussen mijn knieën, mijn armen geboeid op mijn rug. Aan elke arm werd ik vastgehouden door een politieagent. Op weg naar de isolatiecel hoorde ik asielzoekers in andere cellen die huilden en zeiden ”don’t kill me”. Ik was vier dagen in de isolatiecel, zonder bed, zonder stoel, met een camera boven het toilet. Zonder mijn eigen kleding.

Ik mocht mijn advocaat niet spreken. In de cel naast mij zaten vrouwen die op het vliegveld gepakt waren met drugs in hun buik. Toen wist ik zeker dat het niet een detentiecentrum voor asielzoekers was. Het was een gevangenis voor criminelen. Ik mocht alleen vijf minuten douchen.

Op andere dagen was er een brandweer training: waarom moesten de bewakers tijdens die trainingen de deuren van onze kamers of cellen sluiten, en moesten wij binnen blijven. Volgens de bewakers moesten wij, in geval van nood, in onze kamers blijven, gesloten. Als de kamers zijn geopend, dan kan de brand naar andere afdelingen, naar andere delen van het gebouw. Dat was gewoon een bescherming van het gebouw, niet een bescherming van de asielzoekers. Dat was heel zwaar te horen, moeilijk te begrijpen, en nooit mogelijk om te accepteren.

CONCLUSIE

Voor veel mensen is een detentiecentrum een gewoon gebouw, maar voor asielzoekers die daar moeten blijven is het een enorme gigantische muur tussen hun en de rest van de wereld, tussen hun en andere mensen. Ik probeerde  altijd om me mens te voelen, maar ik werd niet als mens behandeld in die gevangenissen voor asielzoekers. Ik heb begrepen dat mijn status als mens was weg gehaald

Er zijn heel veel mensen die denken dat het niet anders kan, dat asielzoekers in detentie moeten blijven. Ik zeg nee, ik denk dat een menselijke behandeling van asielzaken nog mogelijk is.

Regeringen hebben enorme macht tegen mijn woorden en gevoelens. Ze hebben besloten om vluchtelingen naar gevangenissen te sturen. Ik zeg gewoon gevangenissen moeten niet gebruikt worden om asielzoekers te behandelen.

Lees meer verhalen van Vluchtelingen Hier.

Uiteindelijk vlucht hij, komt via een buurland met een mensenhandelaar in contact die hem naar Nederland brengt. De asielprocedure start in 2006 maar word afgewezen omdat volgens een taalanalyse hij uit Tanzania komt en niet uit Burundi. Hij spreekt de taal van de minderheid. Zijn advocaat was te laat met het aanvragen van een contra-expertise. Ook verscheen zijn advocaat niet op de zitting en was er geen tolk voor hem geregeld.

Idras heeft bij verschillende psychologen behandeling voor zijn traumatische ervaringen maar dit werkt niet voldoende door alle onzekerheid en hij doet in 2007 uit wanhoop een poging tot zelfdoding en wordt opgenomen. Na 7 dagen wordt hij ontslagen omdat de crisis tijdelijk over is. Zijn Hoger Beroep loopt nog in die tijd, maar hij heeft geen recht meer op opvang. Binnen korte tijd wordt hij opgepakt en in vreemdelingenbewaring geplaatst. Doordat  Israd ernstig getraumatiseerd is en deze voor hem onbegrijpelijke detentie hem nog onrustiger maakt, wordt hij 9 maanden in een isoleercel vastgezet. Hij is helemaal alleen met zijn nachtmerries en wanhoop.

Hij wordt vrijgelaten omdat hij niet uitgezet kan worden naar na zijn opname en slaapt een tijd op straat. Hierna vangt Vluchtelingen in de Knel hem op. In verband met zijn detentie periode en lange wachtlijsten bij GGZ instellingen is zijn psychische behandeling onderbroken, terwijl juist voor een jongen als Idras continuïteit nodig is om een vertrouwensband op te bouwen. Hij heeft wel medicatie en wordt af en toe door een psychiater gezien. Dan gaat het weer mis en wordt hij weer opgenomen in 2008, nu op de PAAZ afdeling. Hier wordt niet goed gekeken door de artsen, ze hebben het druk met andere patiënten en Idras wordt aan zijn lot overgelaten.

Zijn verwarring en wanhoop is groot en hij kan niet op een plek blijven daardoor. Na veel moeite wordt er eindelijk een vaste behandelaar voor hem gevonden en een nieuwe advocaat die een medische procedure voor hem wil starten. Dit lukt eind 2008. Hiermee zijn niet alle problemen opgelost, want psychisch is Idras er ernstig aan toe, en dit leidt vaak tot vervelende situaties. Hij verhuist nog steeds van plek naar plek. Hij probeert in de tussentijd aan een ID document te komen om te bewijzen dat hij uit Burundi komt en dit lukt hem na veel moeite ook. IND wijst toch zijn medische aanvraag af, ondanks alle verklaringen van artsen en psychologen en de moeite die Idras deed om aan een identiteitsbewijs te komen.

Idras is zo wanhopig dat zijn artsen schrijven dat gesprekken over terugkeer de risico’s op suïcide onverantwoord groot maken. Helaas beslist ook de rechter dat hij te weinig bewijs heeft dat hij uit Burundi komt. Zijn ernstige medische situatie wordt amper meegenomen. Idras probeer op allerlei manieren aan meer documenten te komen dat hij uit Burundi, maar ook bij de ambassade krijgt hij steeds niets op papier.

Nu is Idras weer opgepakt en zit vanaf half 2011 vast in detentiecentrum Rotterdam. Hij belt meermalen per week naar ons om te vragen of we hem niet vergeten en zegt huilend hoe bang hij is. Opnieuw is hij naar de ambassade gebracht en deze keer hebben ze een nationaliteitsverklaring afgegeven die hij zo nodig heeft voor zijn procedure. Het ironische is dat dit bewijs nu waarschijnlijk voor zijn procedure te laat is en Nederland hem zal terugsturen naar Burundi, het land waar hij volgens IND niet vandaan kwam en de reden waarom hij geen verblijfsvergunning kreeg.

Lees meer verhalen van Vluchtelingen Hier.

Zij roepen ons op om stil te staan bij de betekenis van hun dood en uitzichtloosheid

De bijeenkomst is bezinnend van aard en wordt georganiseerd door Vluchtelingen in de Knel en het Netwerk voor Humaan Omgaan met Vluchtelingen. Het actiekoor ‘Het lopend Vuurtje’ verleent zijn medewerking.

Iedereen is van harte welkom.

Programma Herdenking Laat Vluchtelingen Leven in pdf 188k

Poster Herdenking Laat Vluchtelingen Leven in pdf 135k